Odyseja Kulinarna Marcina Stępniaka

Spacer i Momofuku

2010-04-29T23:41:00.003+02:00

A takie były widoki z Empire State Building...

Żeby się tam dostać trzeba było stać w kilkunastu długich kolejkach, ale nam Ktoś pomógł ;-), więc dojechaliśmy na samą górą w jakieś 2 godziny.

Od dłuższego czasu chciałem zobaczyć tą starą część architektury Nowego Yorku. To niesamowite Art Deco lat 20 i 30 XX wieku: tajemnicze, groźne, monumentalne, stare a zarazem futurystyczne, a często wręcz komiksowe - takie burtonowsko-marvelowskie i klimatyczne Gotham City. Gargulce, stwory, wieżyczki, okienka, zdobienia elewacji, ornamenty... Na przykład piękny Chrysler Building i jego charakterystyczne orły, które wystają na wszystkie strony Świata z 61. piętra... A iglice wieńczące wieżowce miały służyć do cumowania Zeppelinów! Przynajmniej tak było w przypadku Empire State Building. Fantastyczne... Ja znajduję w architekturze tego miasta owy pociągający, mroczny charakter jego wielkich budynków... Nawet jeśli jest uważany, często słusznie, za kiczowaty ;-).

Nie twierdzę, że to najpiękniejsze budynki na Świecie. Nie śmiem nawet porównywać tego do Katedry Notre Dame, czy Katedry Św. Wita w Pradze, ani innych zabytków, choćby z epoki gotyku, które tak uwielbiam. Po prostu uważam, że ta specyficzna architektura Nowego Jorku jest również wspaniała i warta uwagi, mimo że jej styl nie sięga wielu lat w przeszłość i nie ma aż takiego historycznego odzwierciedlenia w naszej kulturze - zresztą, jak chyba wszystko w Stanach Zjednoczonych... A co powiecie o kształcie Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie?

Odmienne wrażenie zrobiła na mnie dzielnica Greenwich Village. Był to bardzo przyjemny spacer. Spodobały nam się skąpane w słońcu klimatyczne uliczki z niewysoką zabudową, pełne ciekawych sklepików i knajpek. Natomiast sąsiadujące Soho, nie wywołało w nas żadnych szczególnych odczuć. Po prostu modne sklepy, przesadnie wystrojeni ludzie i nijaka atmosfera. Ot, bryndza.

Uwieńczeniem spaceru był ostatni przystanek tego dnia. Noodle Bar - Momofuku. Zjawiskowe miejsce. Ponoć słynne na cały Glob. Azjatycka knajpa z kuchnią fusion. Jaka szkoda, że nie mam 4-ro komorowego żołądku, jak krowa. Albo chociaż dwóch mniejszych ale oddzielnych... Ech. Pech :-).

Lokal jest mały, ze wspólnymi stolami i długą ladą ciągnącą się wzdłuż kuchni, w której uwijają się kucharze. Dziki tłum. Gwar rozmów. Niezbyt jasne oświetlenie. Kolejka osób czekających na kolejne zwalniające się miejsce. Uwijające się młode kelnerki. Ostra i głośna muzyka z głośników, nie mająca nic wspólnego z azjatyckimi klimatami. I absolutnie wspaniałe, wręcz zachwycające jedzenie. Stolik można zarezerwować tylko jeśli chce się zjeść kurczaka, przyrządzonego na ich sposób. Nie jadłem go niestety. Ale mam zdjęcie ;-).

Jadłem natomiast makaron (myślałem, że to będzie zupa, a przynajmniej ciepłe) ze świeżymi liśćmi szpinaku, orzechami w słodkiej panierce i bardzo ostro przyrządzonym mielonym mięsem. Wszystko w oliwie z ziołami, pojęcia nie mam jakimi, bo mało mnie to wtedy obchodziło. Ledwo przypomniałem sobie, pod sam koniec jedzenia zresztą, żeby zrobić zdjęcia naszych potraw. Druga z tych była łagodniejsza: z grzybami mun, ogórkiem, bakłażanem i szczypiorkiem. No i była ciepła, ale nie gorąca. Dziwne. Po pierwsze dlatego, że ciepło wydobywa przecież więcej smaku i aromatu z jedzenia. I poza tym spełnia, przynajmniej w tej formie, w jakiej je zamówiliśmy, pewne oczekiwanie "podania na ciepło"... Było odwrotnie.

Mój makaron był wręcz zimny! Mimo to bardzo aromatyczny, pełen smaków i mimo swojej ostrości, nie palący "gęby". Po trzecim kęsie uznałem, że to genialny pomysł i jakże inny, oryginalny smak. Zjawiskowe! Słodkawe, chrupiące orzechy, wspaniale łączyły się z ziemnym i świeżym smakiem szpinaku, a wszystkiego dopełniała ostrość soczystego mięsa, które łagodziła wyśmienita oliwa, otaczająca twardawy makaron. Drugie danie było zaledwie letnie i równie wybornie smakowało, mimo całkowicie innej strukturze smakowej. Warzywa były soczyste i chrupiące (al dente?), dopełniające się swoją strukturą i smakami. Tylko szczypiorek dodawał nutki ostrości ale zarazem świeżości.

Po prostu genialne.

Jest to jedno z miejsc, do którego chciałbym wrócić, będąc jeszcze raz w Nowym Jorku. Nawet prędzej poszedłbym do Momofuku niż do Papaya King, które też jest wyjątkowym miejscem na swój sposób. Na sposób tego miasta, tak na prawdę...

Hot-Dogi z Papaya

2010-04-26T22:49:00.002+02:00

W Nowym Jorku jest kilka miejsc z naprawdę dobrymi i nie drogimi hot-dogami. Najlepsze jakie jadłem (poza Shake Shack'iem) robią, błyskawicznie uwijający się goście, w Papaya King. W samym NYC są trzy takie miejsca i jedna jednostka mobilna ;-). Na samym początku funkcjonowania tego miejsca, od 1932 roku, był jeden bar "Hawaiian Tropical Drinks", w którym podawano bezalkoholowe napoje owocowe, pina coladę (no-alkohol), koktajle z mango, papai, truskawek, ananasa i wszelkich cytrusów. Dobre (nadal je sprzedają), ale do hot-dogów, które do menu weszły później, to mi wcale nie pasują... A piwa, niestety, tam nie sprzedają.

O jednym z lokali Papaya King, znajdującym się przy 179 East 86th Street, na rogu Trzeciej Alei, pomiędzy Trzecią oraz Lexington, pisał i zrobił program sam Anthony Bourdain! Jest tam nawet, wycięty z gazety i powieszony na ścianie, jego artykuł na ten temat. Widziałem też Andrew Zimmerna z "Bizarre Foods", jak w jednym z odcinków swojego programu, zachwycał się tymi hot-dogami, szczególnie z dodatkiem kiszonej kapusty :-). A mają przeróżne, m. in.: z chili na ostro i łagodnie, z różnymi serami, z cebulką duszoną i prażoną, z pieczarkami, kapustą kiszoną i jej duszoną odmianą, saute oczywiście również... oraz przeróżne mieszanki tych składników. Super. Jednak cała tajemnica tkwi w parówkach, które są tak naprawdę... frankfurterkami! Soczyste, świeże i aromatyczne, w ciepłych, lekko chrupiących bułkach... Rewelacyjne hot-dogi! A może po prostu byłem aż tak głodny i podekscytowany, że jestem w tym wyjątkowym miejscu, że zrobiły na mnie tak duże wrażenie smakowe.

Odłamem Papaya King jest Gray's Papaya i chyba zupełnie niezależny i tańszy - Papaya Dog. Oba bardzo przyjemne (również z shake'ami owocowymi, ale bez piwa znowu), z różnymi rodzajami dodatków do hot-dogów, ciepłymi bułkami i frankfurterkami, przyrządzanymi na tą samą modłę, na dużej blasze, a nie gotowanymi w wodzie... Mimo wszystko jednak jakoś chyba ciut gorsze od tych w Papaya King... Albo ten "pierwszy raz", Tam, pozostawił takie niezapomniane wspomnienia... ;-)

Jedzcie i pijcie (jeśli lubicie takie połączenia), bo pysznie i tanio.

...Poza tym tylko tu, w NY, hod-dogi tak mi smakowały... Ja ich zazwyczaj w ogóle nie jadam...

Muzea vs. Tim Burton

2010-04-12T07:21:00.004+02:00

Metropolitan Museum of Art, The Solomon R. Guggenheim Museum i MoMA - Museum of Modern Art zrobiły na nas ogromne wrażenie. W życiu nie widziałem na raz tylu słynnych i pięknych dzieł sztuki tak znakomitych artystów i malarzy jak: Gauguin, Picasso, Van Gogh, Cezanne, Monet, Munch, Matisse, Chagall, Duchamp, Modigliani, Beckmann, Toulouse-Lautrec, Klee, Bosch, Warhol, Seurat, Bernard, Cheret, Dali, Derain, czy Klimt. To naprawdę robi imponujące wrażenie.

W Metropolitan jest też bardzo wiele pięknych rzeźb. Zachwyciły mnie dzieła z rejonu Australii, Oceanii i Południowej Ameryki. Figurki bożków, leśnych duszków i przedziwnych istot... Alegoryczne, symboliczne, karykaturalne i klimatyczne. Pełne egzotyki i tajemniczości, śmieszne i budzące grozę, ale zawsze piękne i zachwycające. Pobudzające wyobraźnię i tęsknotę za oceanem, dżunglą, piaskiem, słońcem, deszczem i odległymi dzikimi plemionami.

Muzeum Guggenheima samo w sobie jest architektonicznym dziełem sztuki. Jego zaokrągloną bryłę, nowoczesny kształt i charakterystyczny układ korytarzy oraz pięter, wewnątrz budynku zaprojektował słynny architekt, Frank Lloyd Wright. Ciekawa jest spiralna konstrukcja głównego "szybu", wzdłuż którego rozmieszczone są dzieła artystów. Pochyła i kręta droga ciągnie się do samego szczytu skąd, można zobaczyć całość wnętrza budynku. Odchodzą od niej korytarze do pomieszczeń z dziełami słynnych malarzy i wizjonerów, m. in. do sali z niesamowitymi wariacjami na temat samego muzeum Guggenheima. Warto je zobaczyć mimo, że jest dosyć małe i zawiera mocno kontrowersyjne prace.

MoMA, mimo arcydzieł Van Gogha, Gauguina czy Picassa, powaliła mnie na kolana wystawą twórczości Tima Burtona. To co tam zobaczyłem przyćmiło mi całą resztę. Zawsze byłem fanem Burtona. Wiele lat temu dziesiątki razy widziałem jego Batmana i Edwarda Nożycorękiego, uwielbiam m. in. Gnijącą Pannę Młodą oraz Jeźdźca Bez Głowy. Teraz wręcz chylę czoła przed tym człowiekiem. Zobaczyłem chyba cały artystyczny dorobek jego życia: szkice, obrazy, rysunki, projekty do jego filmów, figurki, maski Batman, postać Edwarda wielkości człowieka, makiety, filmiki. Co za wyobraźnia! Rysunki tak żywe i szczegółowe, pełne emocji i symboliki. Pochłaniające wręcz. Tak lubię Burtonowską twórczość, bo ma w sobie duży ładunek, tak bliskiego mi, niepokoju. Mroczne wizje dziecięcego, marzycielskiego umysłu z pogranicza horroru i magii, pełne dziwolągów i strachów, wesołe i straszne, makabryczne i groteskowe, magiczne i rzeczywiste zarazem, realne i fantazyjne, kolorowe i mroczne, pełne kontrastów, tęsknot i czarów. Wizje Tima Burtona są dla mnie pociągające, rozbudzają wyobraźnię i dodają natchnienia. Są mi o tyle bliskie, bo nie czuję się, w pewnym sensie, osamotniony w swej wyobraźni. To było cudowne doświadczenie. Wróciłbym tam jeszcze raz i poświęcił tej jednej wystawie cały dzień. I poszedłbym znowu na kawę i pyszny pistacjowy sernik z koziego sera do kawiarni na 5-tym piętrze...

Każde z tych muzeów wykończyło nas. Nie dało się zobaczyć dwóch w ciągu dnia. Nadreptaliśmy się, napatrzyliśmy na piękne rzeczy, zmęczyliśmy się emocjami i niezapomnianymi wrażeniami. Kończąc zwiedzanie, za każdym razem czułem, że zasłużyłem na hot-doga ;-).

St. Patric's Parade i Chinatown

2010-04-07T00:43:00.003+02:00

Wstałem przed 7 rano po 6 godzinach snu. Nie mogłem spać. Zebraliśmy się i ruszyliśmy na piątą aleję gdzie miała się tego dnia odbyć parada z okazji dnia Św. Patryka. Wystartowała około 10:30. Hucznie i kolorowo. Jak to amerykańskie święto. Wszystko wyglądało jak na filmie: Szkoci grający na kobzach, orkiestry, bębny, bębenki i piszczałki, cymbały, kolorowe i finezyjne stroje członków poszczególnych grup składających się na m. in. wiele posterunków nowojorskiej policji, skautów, szkół wojskowych, policjantek, tancerek, policji konnej, różnych oddziałów wojska lądowego i marynarki, maszerujących i konno, wywijających bronią, pałkami, szablami... Między kolejnymi reprezentantami i orkiestrami szli w cywilu ważne persony, ich rodziny i przyjaciele, między innymi burmistrz Nowego Jorku.

Wzdłuż barierek ustawionych wzdłuż chodników, oddzielających paradę, ustawił się ogromny tłum ludzi obserwujących to całe widowisko. Krzyczeli, żartowali, komentowali wszystko, robili zdjęcia i wywijali rożnymi "zielonymi" gadżetami. Wokół uwijali się dziennikarze i reporterzy, a nad wszystkim czuwała policja.

Orkiestry grały naprawdę fantastycznie, wszystko tętniło radością i pozytywną energią, a zielony akcent dominował gdzie się nie spojrzało. Święto jak jasna cholera! Amerykanie zaprawdę umieją paradować.

Świętować też potrafią, bo kiedy późnym wieczorem poszliśmy na piwo do Seaport na Manhattanie, niedobitki jeszcze głośno się bawiły ze szklankami zielonego piwa w rękach. Nikt się nie oszczędzał, bo podobno tego dnia mają taki zwyczaj, nie zważając na to, że następnego dnia idzie się do pracy.

Po paradzie dobiliśmy się przez dziki i podniecony tłum do metra i pojechaliśmy do Chinatown. Już na stacji metra, kiedy wysiadaliśmy z pociągu, wszystko wyglądało zupełnie inaczej: sama stacja miała jakiś swoisty orientalny klimat, a do tego wokół sami Chińczycy. Kiedy wyszliśmy na powierzchnię, poczuliśmy się jak w zupełnie innym mieście, gdzieś w Chinach. Inne zabudowania, ludzie, tempo życia... Wokół pełno straganów, małych sklepików i knajpek. Chińskie reklamy na budynkach, lampiony, wszędzie jakieś napisy po chińsku. Moim zdaniem piękny widok. Uwielbiam takie klimaty. Ludzie spokojnie i płynnie przepływali wokół, gdzieś w swoją stronę.

Poszliśmy do Chińskiej knajpy na bardzo dobre żarcie i zimne chińskie piwo. Na zewnątrz robiło się już gorąco, więc to był dobry moment na przerwę... Próbowałem sajgonek, pierożków z wieprzowiną i z krewetkami, krewetki w jajku z ryżowymi kluskami, skrzydełek w ostrym sojowym sosie, wołowinę z czarnym pieprzem z fun chow noodles i trzy rodzaje zup: z krewetkami, kurczakiem oraz rybną. I kilka piw. Jedzenie, uważam, było naprawdę świetne, a zupy wręcz wspaniałe.

W knajpie 95% klientów było Chińczykami. Bardzo lokalne miejsce :-). Na witrynie tej restauracji za szybą od razu z ulicy było widać kuchnię i kucharzy przygotowujących jedzenie. Na hakach wisiały upieczone kaczki i żeberka, wieprzowe nóżki i kurze łapki, sztuki wołowiny i kalmary. I kilka innych trudnych do zidentyfikowania pyszności i ohydztw... W innych restauracjach, które mijaliśmy widać było też akwaria pełne ryb i krabów.

Potem znowu włóczyliśmy się po okolicy, chłonąc atmosferę chińskiej dzielnicy. Wypatrywaliśmy na straganach figurek kotów machających łapką, które ponoć przynoszą szczęście, oglądaliśmy stoiska z lampionami, wózki ze świeżymi warzywami i stragany z owocami morza. Poszliśmy też na najprawdziwsze chińskie lody do lodziarni "The Original Chinatown Ice Cream Factory", która zdobyła wiele nagród, a w 2007 roku polecało ją Lonely Planet w swoich rankingach. Były przepyszne, a różnorodność i inność smaków była zaskakująca! Próbowaliśmy zaledwie kilku z kilkudziesięciu rodzajów: o smaku zielonej herbaty, lychee, imbiru, czarnego sezamu, Zen Butter i czegoś, czego nazwy nie pamiętam.

Czułem, że zaczynam tyć ;-).

Shake Shack i Times Square

2010-03-31T15:14:00.002+02:00

W Nowym Yorku przy Medisson Square Park mieści się Shake Shack. Jest to buda z hamburgerami, hot-dogami i piwem, przed którą stoi zazwyczaj gigantyczna kolejka. Według rankingu pewnego bloga, na którym opisywane są przeróżne miejsca z takim właśnie jedzeniem na terenie NYC, ten bar jest jednym z najlepszych w mieście. Zamówiliśmy burgera i hot-doga w stylu Shake Shack, czyli doprawionego ich własną salsą i papryczka chili. Przepyszne. Soczyste mięso, chrupiąca i ciepła bułka, świeże warzywa, odpowiednia ilość sosów i przypraw. To zupełnie inny wymiar fast food'a, na który zresztą czekaliśmy chyba nawet dłużej niż na danie w restauracji. Siedzieliśmy przy stoliczku na świeżym powietrzu, chłonąc promienie wczesno-popołudniowego słońca, które w końcu zaczęło lekko grzać. Obserwowaliśmy ludzi i ogromne wiewiórki buszujące po parku, które zdawały się niczego nie bać. Wszyscy zachowywali się jakby mieli wakacje, a był to wtorek. Powoli zjadali swoje zestawy, popijali colę z kubłów (my piliśmy Budweisera) i wyraźnie cieszyli się dobrą pogodą. Mężczyźni w samych t-shirtach lub koszulach z podwiniętymi rękawami nie zważali na to, że mimo wszystko jest zaledwie 15 st. Celsjusza. Za 25$ najedliśmy się tak, że do śniadania nic już nie byliśmy w stanie zjeść. Polecam to miejsce i warto też poczytać bloga http://www.bestburgernyc.com/.

Idąc do Shake Shacka obejrzeliśmy przepiękną Central Station i 5th Avenue. Potem włóczyliśmy się po Broadwayu do 36-tej ulicy, podziwialiśmy Empire State Building (ale nie wjechaliśmy jeszcze na samą górę), przeszliśmy przez tłum szalejący po pełnej sklepów 34-tej ulicy, na której to znajduje się podobno największy dom towarowy na Świecie, Macy's. Weszliśmy po kilka rzeczy do B&H Photo...

I tak doszliśmy do Times Square. Poczułem klimat jak z Blade Runnera. Niesamowite wrażenie! Neony, reklamy i światła na otaczających zewsząd wieżowcach, górujących nad mrowiem przechodniów. Tłum i hałas ulicy: samochodów, klaksonów, ludzi, gwizdków policjantów oraz nadchodzący wieczór, wydłużający cienie dopełniał całości. Ciężko jest to sobie wyobrazić, nie będąc tam i nie widząc tego na własne oczy.

Oszałamiające wrażenie. Byłem wykończony tym dniem.

NYC. Od drugiego wejrzenia.

2010-03-22T12:39:00.003+01:00

Drugiego wieczora wybraliśmy się zobaczyć zachód słońca przy najdłuższym moście wschodniego wybrzeża, Verrazano-Narrows Bridge. Był to ulubiony most słynnego architekta, Le Corbusiera, który wymyślił płyty betonowe do budowy bloków (wielkie dzięki). Bardzo ładny, kiczowaty widoczek. Następnie pojechaliśmy na Brooklyn ujrzeć nocną panoramę Manhattanu z przepięknego starego Brooklyn Bridge i przejść się po nim na drugą stronę kładką dla pieszych i rowerzystów znajdującą się nad pasami ruchu samochodowego. Idzie się pod dwoma gigantycznymi pylonami, samym środkiem, pomiędzy oplatającymi most stalowymi linami. Absolutnie cudowny spacer.

Manhattan jest zachwycający, a ten widok zapiera dech w piersiach! Z perspektywy brooklynskiego mostu widać go jak na dłoni. W swej całej okazałości rozciągał się przed nami milionami świateł z pięknych wież i drapaczy chmur. Dla mnie to jeden z najpiękniejszych widoków, jakie widziałem w swoim życiu. Dla mnie to jeden z cudów Świata! Brak mi słów...

Na własne oczy widziałem coś, co jest obiektem marzeń milionów ludzi na całym Świecie. Coś, co jest symbolem raju na Ziemi. Co jest kojarzone z jazzem i Frankiem Sinatrą, a słowa piosenki "New York, New York" same cisną się na usta. Czymś, co jest substytutem szczęścia, spełnienia, dobrobytu, możliwości, szansy i celem samym w sobie.

Widzę to, chodząc ulicami tego miasta. Widzę, że Nowojorczycy, każdy, bez wyjątków, są bardzo szczęśliwymi i dumnymi ludźmi. I to jest wspaniałe. Tu właśnie drzemie, moim zdaniem, siła tego kraju. Oni swoją ciężką pracą oraz determinacją wystarali się o zatrudnienie, obywatelstwo, czy pozycję społeczną i nikt im tego nie odbierze, jeśli umieli się dostosować. Nie pozwolą nikomu odebrać swojej wolności. Dostali swoją szansę i umieli ją przemienić w godne życie. Kochają za to swój kraj i swoje piękne miasto. Są patriotami i czują się wartościowi. Myślę, że to właśnie przekłada się na potęgę Stanów Zjednoczonych.

I teraz już się im wcale nie dziwię. Zrozumiałem na czym polega ich miłość do swojego kraju i patriotyzm, które tak wcześniej wyśmiewałem. Chylę czoła.

NYC. Od pierwszego wejrzenia...

2010-03-20T04:20:00.006+01:00

Nowy Jork. Miasto totalne. Monumentalne, różnorodne, multikulturowe i pełne zapachów jedzenia wydobywających się z przenośnych wózków lub małych busów znajdujących się praktycznie na każdym rogu, na każdym skrzyżowaniu alei z ulicą.

Nigdy nie zapomnę tego uczucia, kiedy po raz pierwszy wyszedłem na powierzchnię ze stacji metra na Rockefeler Center. Nogi się pode mną ugięły i zakręciło mi się w głowie, gdy po raz pierwszy na własne oczy ujrzałem te gigantyczne i piękne wieżowce wznoszące się nad nami, gdy hałas skrzyżowania dwóch ruchliwych ulic niemal mnie ogłuszył, gdy zapachy natychmiast wypełniły moje nozdrza... Zakręciła mi się też łza w oku. To było niesamowite uczucie zobaczyć coś, co kiedyś było niedoścignionym marzeniem, co wydawało mi się tak odległe i nierealne, bo moje drogi zawsze kierowały się w przeciwnym kierunku, gdyż bardziej chciałem zobaczyć inne miejsca na Świecie.

Zawsze bawiła mnie ta fascynacja Stanami Zjednoczonymi. Zawsze naśmiewałem się z głupoty Amerykanów (zresztą nadal to robię, ale już inaczej trochę - jeszcze do tego wątku wrócę), ich braku pojęcia na temat reszty Świata, zakochania w sobie i swojej pewności siebie, tych przekonaniach o swojej wielkości, McDonaldach, konsumpcjonizmie i patriotyzmie. Przerażało mnie wrażenie, że to kraj policyjny.

Do cholery, myliłem się (w następnym wpisie wyjaśnię dlaczego). Teraz gdy piszę te słowa, uważam, że przyjazd tu był najlepszą rzeczą jaka mogła mi się przytrafić.

Po pierwszym, bardzo długim, dniu ciągłego łażenia po prostu zakochałem się w Nowym Jorku. Zachwyciły mnie drapacze chmur, te zupełnie nowe, całe ze szkła i stali, jak również te z cegieł i betonu, z pięknymi szczytami, zdobionymi gargulcami i małymi wieżyczkami. Wszystko tonące w słońcu, którego promienie odbite od szyb na najwyższych piętrach oślepiały i mamiły. Zachwyciły mnie te szerokie ulice, gdzie ruch, często jednostronny, odbywa się zupełnie inaczej niż w Europie. Te wspaniałe, gigantyczne samochody, w większości z silnikami V8, których odgłos pracy tak bardzo lubię, poruszają się jakoś zupełnie inaczej, jakoś bardziej płynnie, z gracją, większym luzem. Tak, bez nadęcia. Tak jak sami Amerykanie, w porównaniu do Anglików, są fajnie wyluzowani i znacznie mniej nadęci. Zupełnie inni, mimo, że na pierwszy rzut oka z wyglądu niewiele się różnią (porównuję wrażenie z metra nowojorskiego i londyńskiego), no może jest tu trochę mniej "garniturowców". I ten zapach. Wszystkiego dopełnił ten fenomenalny zapach ulicy, aromat jedzenia, mieszający się z zapachem miasta. Hot-dogi, burgery, kebab z baraniny, kiszona kapusta, rolls with something unknown, precle, kukurydza, tacos, tortillas, pizza i kiełbaski. Zniewalające, cudowne doznania, działające na wyobraźnię i apetyt.

Ooo tak, apetyt to mój główny przewodnik po tym mieście ;-)!

Harmonious Pleasures

2010-03-14T18:11:00.003+01:00

Jutro wylot. już tylko parę godzin i znowu będę podróżował! Jak ja to kocham... Nowe miejsca, ludzie, smaki... I fotografie. dzięki temu czuję, że żyję, że moje życie ma sens. Teraz po raz pierwszy, odkąd prowadzę ten internetowy pamiętnik, będę dodatkowo mógł o tym pisać, co też uwielbiam. Jestem ciekawy, czy mi się uda tak, jak to sobie wyobrażam.

Przed nami podróż może nie wymarzona ale na pewno ciekawa. USA. NowyJork i praktycznie cała Floryda. Jeszcze nie wiemy co uda nam się zobaczyć, ale nie będziemy się nudzić ;-). Nie mogę się doczekać Fort Lauderdale, Key West, The Bahamas, nurkowań, owoców morza, plaż, grillowania, palm, aligatorów, bagien, fauny, flory, przypraw, temperatury, burgerów, argentyńskiej wołowiny, zobaczenia pelikanów i poczucia klimatu rodem z Miami Vice.

Niestety nie odwiedzę mojego przyjaciela Maćka, który mieszka w San Francisco. Następnym razem zrobię to na pewno i sprawdzę, czy papryczki chili, które hoduje i przetwarza, są nadal tak pyszne, jakte, które dał mi ostatnio w prezencie. Rewelacja. Robi je sam i projektuje własną etykietkę. Przetworzył swoje papryczki m. in. na aromatyczny sos i na suchą przyprawę. Nazwał to "Harmonious Pleasures (crafted with venegance at sunrise)" ;-). Tak, to piekielnie ostre przyjemności...

Idealny dodatek do jednego z moich ulubionych drinków - sokupomidorowego z łodyżką selera naciowego. Świetny, odświeżający i sycący napój, pozwalający doczekać kolacji bez podjadania, a jednocześnie dodający energii, której tak często mi wieczorem brakuje. Tak jak dziś, kiedy jutro rano musimy wstać i być w pełni sił, albo co najmniej mieć ochotę na następną przygodę.

Jak to robię? Dodaję kilka kropel Maćka "Harmonious Pleasues" do szklani z sokiem pomidorowym, który mieszam łodyżką selera naciowego i też ją przegryzam popijając tego wyśmienitego drinka.

Ot, niesamowita przyjemność, przed wielką radochą ;-).

Do przeczytania w trakcie podróży!

Pieczona sałatka tunezyjska

2010-03-13T11:37:00.002+01:00

W poprzedni weekend zrobiłem genialną sałatkę - tunezyjską pieczoną, której nauczyłem się odGosi i Michała. Ma bardzo wykwintny smak i jest tak sycąca, że nie trzeba jejpodawać z niczym innym. Jest daniem samym w sobie. Głównym inajbardziej oczekiwanym. Wspaniała w niej jest ta złożoność i intensywność smaków, którenawzajem się dopełniają i współgrają ze sobą, tworząc harmoniczną całość, niczym członkowie ogromnejorkiestry, grający fenomenalny koncert zmysłowych doznań.

Spróbujcie sami. Sałatka jest pracochłonna, ale nie skomplikowana. Chwila zabawy... A Wam, Gosiu i Michale, stawiam już niedługo mojito naKey West. Wypijemy za zdrowie, tunezyjską sałatkę pieczoną i Hemingway'a ;-)!

Jak to Gosia określiła "to jest porcja dla sporej rodziny trolli albodla nas na dwa dni :-)". I miała rację. Nam taka ilość też wystarczyłazaledwie na dwa dni. A na drugi dzień sałatka faktycznie była jeszcze lepsza.

Składniki:

4 czerwone papryki
zielona papryka (dla koloru)
6 pomidorów
2-3 cebule
4-5 jajek
2 puszki tuńczyka
2 puszki anchois
1-2 słoiki kaparów
200 gram czarnych oliwek
2 cytryny
3/4 paczki kminku w ziarnach
pół szklanki oliwy z oliwek extra virgin

Nastawiam piekarnik na 200 st. C. Cebulę obieram z łupin i kroję naćwiartki, pomidory oraz paprykę płuczę (nie kroję) i wszystko razemukładam na blasze. Gdy piekarnik się nagrzeje, wkładam warzywa inastawiam czas pieczenia na 40-60 minut. Chodzi o to, by skórkapomidorów popękała, a one same zmiękły i podpiekły się, a skórkapapryki trochę poczerniała, bo podobno wtedy miąższ jest najlepszy. Cebulanatomiast powinna zmięknąć i upiec się, zeszkliwszy nieco.

Po około 20 minutach jako pierwsze wyjmuję pomidory, reszcie dając sięciągle piec. Zdejmuję z nich skórkę i kroję je na drobniejsze części,ale bez przesady, bo są tak miękkie, że samesię rozpadają w nieokreśloną masę. I dobrze. Po kolejnych 20-30minutach wyskakuje z piekarnika papryka. Skórka łatwo schodzi, a środkii nasiona łatwo dają się wyjąć. Paprykę kroję w podłużne wąskie paseczki. Jako ostatnią wyjmuję z piekarnika, pięknie zrumienioną, cebulę. Jej już niekroję. Rozpadła się na płatki i niech takzostanie. Jedynie można jej pomóc rozpaść się do końca.

W międzyczasie, kiedy w piekarniku warzywa miękną i rumienią się, nabierając wyjątkowego i wspaniałego dymnego smaku, gotuję jajka natwardo, następnie je obieram i kroję w kosteczkę. Krajalnica do jajek,której nie mam (sam nie wiem dlaczego), bardzo by się tu by przydała.Odsączam też tuńczyka, odcedzam kapary i oliwki, wyjmuję anchois zoliwy... Przygotowuję też sos.

Sos jest niezwykły i prosty. Składa się z połowy szklanki soku zcytryny, połowy szklanki oliwy z oliwek oraz 3/4 torebki kminku w ziarnach(żadnego mielonego!). Wydawać by się mogło, że to jakaś absolutnaprzesada i co ja w ogóle robię, chcąc użyć taką ilość tej intensywnej icharakterystycznej w smaku przyprawy! Za pierwszym razem też byłem bardzo zdziwiony... Jednak nic bardziej mylnego. Kminek wręcz cudownie wkomponowuje sięw składniki tej sałatki i wcale nie wyróżnia się smakiem. Jest jedyniedopełnieniem potrawy, takim idealnym aromatycznym spełnieniem całości. Czymś, cowyczuwa się na skraju zmysłów, niczym powiew nadchodzącej wiosny. NawetCi co kminku nie lubią, wcinają tą sałatkę wielce zdziwieni i zarazempełni zachwytu.

Kiedy wszystko jest przygotowane i pokrojone czas na ułożenie warstwsałatki. Chodzi o to by jej nie mieszać przed podaniem - wymiesza sięsama przy nakładaniu, trzeba tylko pamiętać by sięgać od dna. Pomidoryukładam na dnie miski, na nie paprykę, cebulę, tuńczyka i jajka.Następnie Kapary, anchois i oliwki. Polewam wszystko dobrze zamieszanymsosem i gotowe.

Fantastyczne i urzekające doznanie.

NYC Art, Street Food & Photo Project

2010-03-10T23:57:00.000+01:00

Jutro jest mój ostatni dzień pracy przed urlopem, czyli 8 godzin i wakacje! Zegar tyka już od dawna... W poniedziałek NYC! A tam choćby: MoMA i wystawy m.in. Tima Burtona, Gray's Papaya hot dogs i burgery w Shake Shack na Madison Square Park z zimnym Bud'em albo jakimś "lokalem" ;-), włóczęga po ulicach z aparatem w ręku, po miejscach znanych i mniej znanych, szukanie klimatu miasta i weny na nowe wpisy do bloga ;-). Chinatown, Little Italia, mosty, metro, muzea, Manhattan, Broadway... i te wielkie budynki jak Empire State...! Chcę też sprawdzić, czy moje podniebienie zgadza się z boskim rankingiem na http://www.bestburgernyc.com :-). Ogólnie: NYC Art, Street Food & Photo Project ;-).

Eh, idę spać.

Le Orecchiette z kurkami

2010-03-05T09:11:00.002+01:00

Uwielbiam zbierać kurki i je jeść. Ogromną frajdę sprawia mi łażeniepo lesie (w którym akurat te grzybki zwykły często rosnąć, rzecz jasna) i wypatrywanie żółtych plamek w mchu. Jeszcze bardziej cieszę się, jak widzę, że mam ich coraz więcej :-). Tak łażę między drzewami i zastanawiam się jak je przyrządzę... Może na śniadanie zrobię jajecznicę z kurkami? Może uduszę je na maśle i podam w śmietanie na obiad? A może nazbieram ich tyle, że wystarczy mi na wszystko? Chciałbymmieć tylko takie rozterki...

W tym roku udało mi się nawet dwie, czy trzy porcje kurek zamrozić.Prosta sprawa, jeśli nie liczyć ich obierania... Podsmażyłem grzybki(soląc je i pieprząc) na sporej ilości masła, a kiedy woda, która znich wypłynęła całkiem wyparowała, przestudziłem trochę i rozdzieliłem je do plastikowych pudełek razem z masłem, w którym się podduszały. Pojemniczki zamroziłem. Skarb bezcenny :-). Ale kiedyś trzeba gozjeść.

Porcja dla dwóch osób, bardzo spragnionych kurek:

400 gram uduszonych na maśle kurek
4-6 szalotek
kieliszek białego wytrawnego wina
350 gram śmietany 18%
makaron penne albo le Orecchiette (makaron uszka)
parmezan w kawałku
oliwa z oliwek extra virgin
sól morska i świeżo mielony czarny pieprz

świeży tymianek

Do tej potrawy użyłem włoskiego, ręcznie robionego makaronu leOrecchiette z mąki Semolina (z pszenicy durum). Niezwykła rzecz (do kupienia w sklepie z włoskimi rzeczami).

Kurki rozmroziłem podgrzewając je na patelni. Od razu pojawił się miłyzapach lasu... Podlałem trochę oliwą i wrzuciłem na to drobno posiekaną szalotkę. Kiedy cebulka się zeszkliła wlałem białe wino i poczekałem aż prawie całkiem odparuje. Aromat, który się pojawił rozpalał żądze! Następnie zdjąłem patelnię z ognia by nieco przestygła i dodałem śmietanę. Bardzo nie chciałem by się zważyła. Wtedy jeszcze raz podgrzałem, dosmaczając wszystko pieprzem i solą.

W między czasie ugotowałem makaron i rozłożyłem w miseczkach. Na wierzch nałożyłem sporą ilość kurek i przybrałem gałązką tymianku. Polałem jeszcze całość kilkoma kroplami oliwy... Opcjonalnie na kurki i makaron można też zetrzeć trochę parmezanu.Moim zdaniem to bardzo dobre połączenie.

Byłem tak podekscytowany i zniecierpliwiony chęcią natychmiastowegozjedzenia ich, że nie zmieniłem nawet obiektywu do zdjęć. To są chyba pierwsze fotografie "rybim okiem" na tym blogu :-). Myślę, że niedługo zrobię jeszcze raz takie kurki. Użyję do ich fotografowania już innego obiektywu, więc może coś w tym wpisie jeszcze zmienię lub dodam...

A makaron z kurkami? Nieprawdopodobna pycha ;-)!

Monsoonowy krem groszkowy

2010-02-25T22:37:00.006+01:00

W centrum, przy Alejach Jerozolimskich mieści się kawiarnia Monsoon Cafe. Bardzo fajne miejsce. Genialna kawa i ciastka. Świetnesałatki. Wnętrze gustowne, przytulne ale nowoczesne, na ścianach wisząpiękne zdjęcia z motywami rosnącej w tropikach kawy (jedno z nich takbardzo mi się podoba, że chyba spróbuję je odkupić... Mam w domu na nieidealne miejsce) i artystyczne zdjęcia modelek. Miłego klimatu dopełniaspokojna muzyka, którą słychać nawet już po wyjściu z knajpy, bo na zewnątrz, naddrzwiami wejściowymi, zamontowany jest bajerancki starygłośnik - super pomysł! Prawie codziennie, w przerwie w pracy, chodzimytam z kumplem na znakomite i niebanalne obiady.

Niedawno jadłem w Monsoon'ie bardzo dobry krem z groszku z suszonymipomidorami. Dostałem pozwolenie na umieszczenie przepisu na blogu ;-).Nie znam dokładnych składników i proporcji, więc na czuja spróbowałem goodtworzyć.

Skład dla 2-4 osób:

2 puszki zielonego groszku

6-10 suszonych pomidorów z oleju lub oliwy
0.3 litra bulionu
oliwa z oliwek extra virgin
Kilka gałązek świeżego tymianku
sól, pieprz

Bulion może być jakikolwiek. Oczywiście, najlepszy jest prawdziwy wywarz warzyw lub mięsa, albo wszystkiego na raz. W ostateczności, może też być zrobiony z kostki rosołowej czy, ostatnio bardzo modnej, Bulionetki (niby znaturalnych składników). Ja użyłem wywaru z warzyw.

Groszek odcedzam i miksuję z odrobiną wywaru (blenderem, czy Termomixem- co kto ma). Tak powstały gęsty krem dodaję do reszty bulionu ipodgrzewam. Próbuję i dodaję odpowiednią ilość soli, najlepiejmorskiej, i czarnego pieprzu, najlepiej świeżo mielonego.

Plastry pomidorów wyławiam ze słoika (kupuję je w moim ulubionym sklepiewłoskim), kroję wzdłuż na wąskie paski i układam w małe stosiki nadnie misek. Delikatnie wlewam krem z groszku, tak by czubekpomidorowego stosiku wystawał ponad jego powierzchnię. Skrapiamwszystko oliwą i przybieram świeżymi listkami tymianku. Można równieżopcjonalnie dodać groszek ptysiowy albo płatki migdałów. Pasująidealnie!

Błyskawiczne, pożywne danie, wygląda super i jest przepyszne.

Pozdrowienia i podziękowania dla załogi Monsoona!

Omlet z prosciutto i rukolą

2010-02-21T15:36:00.004+01:00

Na Poznańskiej jest bardzo przyjemna knajpa z włoskim żarciem.Klimatyczne wnętrze, niewygórowane ceny, bardzo dobre pizze i wyśmienite makarony. Będąc tam niedawno jadłem pizzę z szynką parmeńską i rukolą. Zainspirowało mnie to do przyrządzenia samemu czegoś z tą genialną kombinacją składników. Postanowiłem zrobić omlet.

Kiedyś pisałem już o moim ulubionym sklepie z artykułami włoskiejkuchni, mieszczącym się na Stokłosach w Galerii Metro Bis. Chodzę tam regularnie. Kupuję zazwyczaj sery, oliwę i fantastyczną Prosciutto diParma. Ta szynka parmeńska, którą kupiłem ostatnio, wręcz rozpływała się w ustach.

Pomyślałem, że omlet z taką szynką i rukolą (którą uwielbiam) będzie naprawdę niezły. Poza tym udało mi się zdobyć świeże wiejskie jajka...

Omlet dla 2 osób:

4 jajka
5-6 plastrów szynki parmeńskiej
1-2 garście rukoli
parmezan
1 ząbek czosnku
kilka kropel mleka
(opcjonalnie) łyżeczka balsamico
oliwa z oliwek extra virgin
sól morska, świeżo mielony czarny pieprz

Jajka rozbijam w misce, dodaję odrobinę mleka, sól, pieprz (ewentualnie też kilka kropel ciemnego octu balsamicznego - tu akurat go nie dodałem) i ubijam trzepaczką tak by powstały na wierzchu jajekbąbelki.

Przez 10 sekund (tak by się za bardzo nie zrumienił) podsmażam naoliwie drobno posiekany czosnek i następnie wlewam jajka. Po chwili układam na nich pokrojoną w cienkie paski prosciutto, a kiedy jajka
się już trochę zetną posypuję całość rukolą. Po minucie omlet jest gotowy.

Zdejmuję go na talerz, dzielę na pół i ucieram nad nim parmezan, którego małe wiórki skręcają się i topią pod wpływem gorącej i parującej fritatty :-).

Jeden z najlepszych omletów, jakiego w życiu jadłem.

A do tego zaparzona, świeżo zmielona, czarna kawa, którą mój przyjaciel przywiózł mi z Laosu. Przepyszna, aromatyczna i bardzo mocna...

Fantastycznie rozpoczęty dzień!

Krewetki bardzo klasyczne

2010-02-06T12:09:00.002+01:00

Nic prostszego. Trzeba tylko mieć niezłe krewetki. Tak na prawdę, praktycznie nie możliwe jest kupienie w naszym kraju świeżych krewetek. Nie mamy ich prosto z morza, nie mamy ich na rybnych straganach. I już. Nie żyjemy przecież w Portugalii, w której to nigdzie nie sprzedaje się całkowicie obranych! Możemy pozwolić sobie tylko na mrożone. Czy będą w swoich pełnych chitynowych skorupkach, czy jedynie będą je miały na ogonkach, albo wcale - to nie ma znaczenia. W Polsce za to mamy prawdziwy biały ser (a nie jakąś odmianę bryndzo-fety), ogórki kiszone, kapustę kiszoną, kefir i dużo rodzajów śledzi. I cieszmy się z tego!

Jeśli mam ochotę na krewetki, to idę do supermarketu i je kupuję. Patrzę, czy nie wyglądają jak jednolita bryła różowego lodu. Jeśli są pojedynczo zamrożone, a do tego nie są całkiem obrane, to super! Kupuję..., tęskniąc za tymi świeżymi i szarymi z Portugalii, czy Chorwacji... ;-)

Banalny przepis.
To jest wersja, kiedy krewetki smaży się dłużej niż krócej.

Składniki dla 2 osób:

1 kilogram krewetek tygrysich
2-3 szalotki
1-2 papryczki chilli
4-5 ząbków czosnku
1 duży kieliszek białego wina
ćwierć kostki masła
oliwa z oliwek extra virgin
świeżo zmielony pieprz, grubo ziarnista sól morska
garść natki pietruszki

Krewetki płuczę i odstawiam, by obciekły z wody. Siekam drobno szalotkę, a czosnek i chilli jeszcze drobniej. Masło z niewielką ilością oliwy (by nie spaliło się) porządnie rozgrzewam na patelni.

Wrzucam krewetki i smażę je na średnim ogniu przez 3 min. Wrzucam szalotkę (dla zagęszczenia sosu) i po minucie, dwóch dodaję chilli i czosnek. Jak krewetki się zrumienią, a szalotka zeszkli (pamiętając by nie przypalić czosnku), wlewam białe wino i czekam aż odparuje. W między czasie posypuję wszystko świeżo zmielonym pieprzem.

Kiedy wino odparuje, posypuję krewetki solą morską i po 15 sekundach zdejmuję z gazu i nakładam na głębsze talerze, czy do miseczek (wszak jest na dnie sporo aromatycznego masła, który jako sos będzie idealny do maczania w nim chrupiącej bagietki) i posypuję wszystko posiekaną natką pietruszki.

Wspaniałe. Ostrawe i aromatyczne. Krewetki nie wychodzą gumowate, tylko są soczyste, twardawe i jędrne. Uwielbiam jeść je palcami. Jeśli ktoś lubi, mimo konwencji nie dodawania do owoców morza pewnych składników, można je posypać parmezanem. Wydaje mi się, że smakują bardzo ciekawie. Kwestia smaku.

No i nie zapominajmy o bagietce i winie...

Trófea Grill Étterem i długi spacer...

2010-01-24T17:48:00.001+01:00

W Budapeszcie są teraz trzy restauracja Trófea Grill,gdzie za śmieszne pieniądze (mniej więcej w przeliczeniu 60 zł/os.)można przez trzy godziny jeśćze szwedzkich stołów co się chce i ile się chce, pijąc przy tym dowolneilości wina (też w cenie). Miły człowiek na kempingu, któryzarezerwował dla nas stolik (lepiej jest wybrać się do Trofea w ciągutygodnia), zdziwił się bardzo, że znamy to miejsce (dzięki za cynk Gringo!) polecił, żeby iść do tej położonej dalej od centrum w XIV dzielnicy(wtedy jeszcze były tylko dwie takie knajpy), bo jedzenie jest tamznacznie lepsze i mają większy wybór potraw. Tak też zrobiliśmy.

Restauracjamiała miły klimat. Kilka sal, w ciemnej tonacji, udekorowanych nasposób ludowy, z ciemno brązowymi belkami stropowymi i słupami,nadawały miejscu starodawny wygląd. Imponujące były dwa pomieszczeniazastawione jedzeniem na tacach, w misach, w wazach i w pojemnikachsłużący do utrzymywania w cieple gotowych potraw. Były tam dziesiątkisałatek, wspaniałe sery, zupy, warzywa świeże i surowe, gulasze,przeróżne mięsa (grillowane, duszone), sosy, wiele rodzajów ryb (teżsurowe, które na życzenie gości przygotowywał kucharz), ziemniaki, placki, makarony i inne dodatki, owoce, ciasta i desery. Wszystko o czym można było zamarzyć.

Zdjęć robić nie pozwolono :-).

Wino(piliśmy tylko czerwone) było "domowe" z beczki. Wytrawne i całkiemwyraziste, bardzo nam smakowało. Chłodniejsze niż powinno być, co w tymupalnym dniu było akurat dobre uważam, gasiło pragnienie, pobudzało apetyt istudziło gardło w trakcie jedzenia. Podawane było w karafkach (dużychlub małych) i w ilościach, jakich się chciało ;-).

Potrawy były naprawdę bardzo dobre i było ich tak wiele, że ledwomogliśmy oddychać z przejedzenia. Uratował nas spacer po pobliskim wielkim i pięknym Parku Miejskim z zabytkowymi kościołami oraz zwiedzanie Placu Tysiąclecia, znajdującego się zaraz za tym parkiem i kolejny długi spacer do centrum, reprezentacyjną aleją Andrássyego,wzdłuż której stoją piękne neorenesansowe domy, a pod niąjeździ najstarsza linia metra M1 (Milenijna Kolej Podziemna), której stacyjki wyglądająjak z bajki.

To był niezapomniany i przyjemny wieczór. A knajpę bardzo polecam.

No comments

2010-01-23T15:21:00.002+01:00

Wczorajwieczorem robiłem sos vinaigrette do sałatki. Jak zwykle wyszło mi gowięcej niż chciałem, więc ucieszyłem się, że użyłem do mieszaniaskładników dużego litrowego słoika, który miałem pod ręką. Kiedy jużwymieszałem w nim sok z cytryny, ocet winny, sól, musztardę i miód(było tego już prawie pół słoja), zacząłem wlewać wolno oliwęenergicznie mieszając sos długą łyżeczką, by składniki się dobrzepołączyły, a winegret był gęsty.

Spróbowałem,był na prawdę pyszny i wyrazisty, ale jeszcze kilka kropel oliwywięcej... Kiedy już miałem przestać dolewać, tak energicznie mieszałem,że kolejne stuknięcie łyżeczką o ścianki słoika, wybiło w nim dziurkętuż przy dnie i praktycznie wszystko mi wypłynęło na blat, frontyszafek, podłogę i spodnie. Uratowałem może z pół szklanki sosu.

Myślałem, że trafi mnie szlag ;-).

Budapeszt i Lángosy

2010-01-20T23:33:00.004+01:00

Dwa lata temu, w sierpniu, jadąc do Chorwacji, zatrzymaliśmy się na trzy dni na kempingu w centrumBudapesztu. Był upał ponad 30 st. Celsjusza. Wspaniale! Uwielbiam takie temperatury! Mieliśmy w planie brakplanu, czyli chcieliśmy się poszwendać po mieście, porobić zdjęcia,popróbować lokalnych przysmaków, wina, piwa i pójść do Trófea GrillÉtterem.

Łażąc po Budzie natrafiliśmy na jarmark na Moście Łańcuchowym. Most ów był pierwszym stałym połączeniem Budy z Pesztem, apodczas II wojny światowej wysadzony przez wojska niemieckie. Impreza odbywała się w sobotę i na czas jej trwania zamknięty był na tym moście ruch samochodowy.

Jarmark był kolorowy, tłoczny, przesycony zapachami gotowanych wokółlokalnych potraw. Na całej swej długości upstrzony był straganami, na których można było znaleźćwszystko: od wyrobów ceramicznych, przez przepiękne ręcznie robione teatralne kukiełki, po mosiężne starocie. Cała masafajnych pierdółek :-)! Do tego odbywały się tam jednocześnie ze dwa koncerty (na przeciwległych brzegach),wszędzie były jakieś pokazy i różne inne atrakcje. No i jedzenie...

Przy wjeździe na most, po jego obu stronach, wzdłuż barier ustawionebyły garkuchnie i mini bary, gdzie dusiły się potrawy na wielkichpatelniach, z garówparowało i bulgotało, a na grillach smażyły się różne rodzaje mięsa. Kucharze uwijali się jak w ukropie, sprzedającswoje specjały ogromnej ilości osób. Feria zapachów i barw potrawprzyprawiała o zawrót głowy. Nie bez znaczenia też było zewsząd lejącesię tam piwo, i wino Cabernet Franc nadal szumiące w naszych głowach, któregowcześniej próbowaliśmy podczas spaceru i w małej Borpince :-). Były tam gulasze, kiełbasy,zupy, placki ziemniaczane, podsmażane ziemniaki w ziołach, kolorowe sałatki z papryki, czy placki typu pita pieczone nad żarem na walcach. Nie dało się wszystkiego spróbować. Jadłem tam, między innymi, Lángosa z serem i śmietaną (mój ulubiony).

Przeszliśmy przez most i oszołomieni, usiedliśmy na trawie, wśród wielu innych odpoczywających tak osób. Posłuchaliśmygrającej niedaleko kapeli, patrzyliśmy na ludzi, trawiliśmy... Byłobłogo. Zmierzchało. Kiedy już się zupełnie ściemniło, dźwignęliśmy sięz trawnika i poszliśmy na długi orzeźwiający spacer wzdłóż Dunaju, a wokół pełno było oświetlonych ozdobnie budynków. Zachęceni fajnym klimatem okolicy,do późnej nocy włuczyliśmy się bocznymi uliczkami wśród przepięknychkamiennic i monumentalnych budynków, robjąc zdjęcia.Wtedy zakochałem się w tym mieście.

Langosz (Lángos) to placek smażony na głębokim tłuszczu, na który następnienakłada się różne dodatki, jak: śmietanę, szynkę, tarty żółtyser (zupełnie inny niż te w Polsce), warzywa, czy sos czosnkowy. Ciasto robisię z mąki pszennej i ziemniaków, z odrobiną drożdży, mleka, soli,cukru i oleju.

Jeden z pracowników naszego campingu wskazał nam pobliską budkę z Langoszami i napisał na kartce (którą mamdo dziś), jak powinniśmy zamówić po węgiersku mojego ulubionego, czyli z serem, majonezem, czosnkiem i śmietaną (full wypas): TEJFÓLÓSFOKHAGYMÁS SAJTOS LÁNGOS. Powiedział nam też (już znowu po angielsku), że według niego:"the best Lángos in the world" :-). Był rewelacyjny.

Po raz pierwszy takiego węgierskiego fast food'a zjadłem rok wcześniej w Tokaju, w miejscu swojskim i urzekającym. Ale to już inna opowieść, gdzie głównym bohaterem jest białe wino;-).

Wspomnienia Budapesztu zawsze (i często) wzbudzają wemnie bardzo ciepłe uczucia oraz tęsknotę za miejscami i klimatem tegocudownego miasta. Będę tam wracał ilekroć uda nam się wyrwać nasamochodową wyprawę pod namiot, gdzieś na południe Europy...

A Ty jak gotujesz jajka na miękko?

2010-01-17T13:23:00.001+01:00

Niby taka prostasprawa, a problem jest odwieczny! Pamiętajmy zatem, że temperaturawrzenia wody jest zawsze taka sama (przy "normalnym" atmosferycznymciśnieniu)...

Każdy ma swoją wypróbowaną technikę. Ja tej nauczyłem się od Emilii.

Jajka,po przemyciu, wkładam do dobrze osolonej zimnej wody i od chwili kiedyzacznie się gotować odliczam równe 3 minuty. Tak, trzy! Następnie przelewam je zimną wodą przez chwilę, by przerwać proces gotowania. Praktyczniezawsze wychodzą i nie pękają w trakcie gotowania. Mój ojciec ma nibytaką samą technikę, ale gotuje jajka na miękko minutę czterdzieści :-).Prawa fizyki te same..., więc to muszą być czary!

Niektórzy do garnka z jajkami wrzucają też zapałkę, co ma sprawić, że nie pękną. Kiedyś tak zrobiłem, ale popękały...

Solićwodę nauczyła mnie moja mama, tłumacząc, że wtedy, po wyjęciu z wody,znacznie łatwiej obrać jajka ze skorupek (szczególnie przy gotowaniuich na twardo). Słyszałem też, że to mit i wszystko zależy od świeżościjajek - im świeższe tym łatwiej odchodzi skorupka. Jak jest wrzeczywistości, prawdę mówiąc nie wiem :-). Mieszkając w mieście ciężkojest dostać naprawdę dobre i świeże jajka, więc kiedy udaje mi sięzdobyć prawdziwe ze wsi, to traktuję je jak skarb największy i łupgodny pirata!

Uwielbiam jak żółtko jest płynne, a białko ścięte i nie ma wokółsurowych glutów. Już chyba wolę gdy jest bardziej "na twardo" nawet.Kiedy płynny środek jajka jest gęsty i kleisty wydaje mi się, żeznacznie lepiej smakuje. Do tego pachnący i chrupiący chleb,aromatyczne masło, drobna morska sól, świeżo zmielony czarny pieprz...

I kawa. Ze zmielonych dopiero co ziaren. Pachnąca, gorąca, czarna i gorzka. Albo włoskie gęste espresso.

Czego chcieć więcej na śniadanie? Może tylko jeszcze kawałka białego sera i bardzo długiego urlopu, gdzieś na końcu Świata...

Raj w raju.

Penne con olivo e cappero

2010-01-15T23:57:00.023+01:00

Nie ma to jak sobie samemu pogotować, czyż nie? Jaka to radocha kiedy coś spadnie na podłogę i nie trzeba tego od razu podnosić? Jakie to szczęście, że nikt nie widzi, jaką nieskończoną i nieokrzesaną energię można poczuć gotując samemu... Cieszy potwornie! ;-)

Pasta Italiana. Penne con olivo e cappero. Makaron penne z oliwkami i kaparami.

Ot, przegląd tygodnia. Danie niebywale proste, esencjonalne i szybkie. Zostały Ci jakieś oliwki? Masz słoik kaparów? I kilka cebul? Czosnek też by się przydał..., jest?

Dobra... Oto składniki dla dwóch osób:

- 2 cebule lub sześć szalotek

- 1/3 słoika zielonych oliwek

- 1/3 słoika czarnych oliwek

- 1 słoiczek kaparów

- 4 ząbki czosnku

- papryczka chilli - taka, która jedynie  nadaje ostrości potrawie ;-)

- oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia

- świeżo mielony czarny pieprz (znowu - Sic!)

- po szczypcie bazylii i cząbru

Wystarczy.

Siekam cebulę i podsmażam by się zeszkliła. Dorzucam oliwek pokrojonych w talarki (nie kupuję takich gotowych, bo są gorszej jakości - kroję je sam). Następnie siekam drobno czosnek i papryczkę chili. W tym samym czasie gotuję penne. Kiedy oliwki zaczną się podduszać wrzucam zioła, kapary i kiedy zapachną, też czosnek (...wącham...), dając całości się poddusić. Wszystko podlewam oliwą, by było jej sporo. Chlust białego wina byłby dodatkowym atutem!

Kiedy makaron dojdzie, a na patelni poczuję spełnienie...

...jest gotowe.

Posypuję parmezanem i wcinam.

Babci Maca z Pieczarkami

2010-01-11T22:17:00.004+01:00

Jest to wyjątkowo prosta i pyszna potrawa. Składa się z zaledwie kilkuskładników ale tworzy pełną, harmonijną i delikatną całość, wspanialenadającą się na niedzielny lub świąteczny obiad jako gorąca przystawka,np. dodatek do barszczu, czy esencjonalnej zupy pomidorowej, oczywiściesaute, którą się popija z filiżanki. Danie to można też trochęmodyfikować, nadając mu wyrazistości i ostrości papryczką chilli,czosnkiem, czy kawałeczkami wołowiny lub kurczaka. Można dodaćtymianku, cząbru i gałki muszkatołowej... Jakieś warzywa też będąpasowały... Pozostańmy jednak przy klasycznym, tradycyjnym przepisiemojej babci, która na przykład czosnku akurat nienawidzi :-).

Składniki na moje naczynie do pieczenia:

2 paczki tradycyjnej macy
6 jajek
75 gram masła
2 szklanki mleka
200-300 gram pieczarek
2-3 cebule
odrobina oliwy z oliwek (zamiast masła)
sól, czarny pieprz

Pieczarki czyszczę i obieram, kroję na małe kawałeczki, a cebule siekamw drobną kosteczkę. Rozgrzewam na patelni kilka łyżek oliwy z oliwek ipodsmażam na niej razem pieczarki i cebulę. Moja babcia zapewne zamiastoliwy użyłaby oleju lub masła, ale ja nie chcę używać tyle masła, aoleju nie używam wcale. Dosmaczam wszystko solą i świeżo zmielonympieprzem. Soli może być ciut więcej, bo potem i tak farsz zmieszam zresztą składników i całość będzie na słoność idealna. Kiedy pieczarkisię zrumienią a cebula zeszkli odstawiam patelnię do ostygnięcia.

W międzyczasie rozgrzewam piekarnik do 190 stopni Celsjusza i przyokazji, w jakimś naczynku, roztapiam w nim większość masła zostawiająctyle, by móc wysmarować nim ściany naczynia, w którym będę piekł macę zresztą składników. Masło stopi się w kilka minut, więc trzeba pamiętać,żeby je szybko wyjąć zanim zacznie wrzeć i się przypalać. Powinno byćpo prostu płynne. Można też w tym celu użyć jakiegoś garnuszka, czyinnej patelni.

W dużej misce kruszę na mniejsze kawałki (ale bez przesady) macę.Wrzucam do niej lekko przestudzone pieczarki z cebulą (nie muszą byćzupełnie zimne), zalewam wszystko mlekiem i mieszam. Następnie wlewamdo misy roztopione masło i zamieszawszy dodaję rozbite i zbełtanejajka. Wszystko mieszam ze sobą i wylewam powstałą masę do naczynia, wktórym się maca będzie piekła, rozprowadzam równo. Wkładam potrawę donagrzanego piekarnika na 35-45 minut. Bez przykrywki.

Jak już pisałem wyżej, ten przepyszny placek, wspaniale pasuje wcharakterze przystawki jako dodatek do zupy podanej do popicia wfiliżance. Potrawa ta może też być podana jako oddzielne danie wpołączeniu z ostrawą salsą pomidorową, czy jakimś innym gęstym warzywnymsosem. Można też potraktować ją jako dodatek do mięs.

Naprawdę wyjątkowy przepis. Smak mojego dzieciństwa i zapowiedź Świąt. Można poćwiczyć przed Wielkanocą :-). Czysta rozkosz.

Kulki mięsne z pini w sosie winnym

2010-01-07T20:10:00.000+01:00

Uwielbiam tapas. Zachwyca mnie sposób i forma ich podawania. Lubięnaczynia, deseczki, małe patelnie, wktórych serwowane są te przekąski.Pciąga mnie ten bezpretensjonalny, subtelny i artystyczny kształtjedzenia. Ekscytuje wykwintny, zaskakujący smak i radość zniespodziewanego doznania... Fantastyczna zabawa i nieskończone pole doeksperymentowania!

Składniki na średnią porcję kuleczek:

pół kilo mięsa mielonego (wołowo-wieprzowego)

150 gram orzeszkow pini lub włoskich (lub mieszanych!)

150-200 gram białego ryżu

1-2 jajka

1-2 papryczki chili

3-4 ząbki czosnku

3 cebule

sól morska, świeżo mielony czarny pieprz

100-150 gram mąki pszennej

oliwa z oliwek extra virgin

kostka rosołowa wołowa

kostka ziołowabazylia lub tymianek (opcjonalnie)

2-3 listki laurowe

pół butelki czerwonego wytrawnego wina

Najlepiej kupić mięso u rzeźnika, który sam je dla Ciebie zmieli, naTwoich oczach. Są tacy - to nie mit. I przeważnie nie biorą za topieniędzy. Im lepsze mięso uda się kupić, tym lepsze, rzecz jasna,wyjdą nam nasze tapas. Dobrze jeśli mięso nie jest zupełnie chude.Najlepsze jest takie poprzetykane kropeczkami tłuszczu, bo ma o wielelepszy smak i nie wyschnie tak łatwo. Tłusz jest przecież nosicielemsmaku! Na przykład kiedy robię befsztyki (o których może kiedyśnapiszę) staram się kupić tłustawą wołowinę, właśnie taką, do którejtłuszcz nie tylko jest przyrośnięty (bo ten w większości odkrajam), aleteż ma białe żyłki poprzerastane w środku.

Ryż gotuję w osolonej wodzie tak, by był twardawy (nie surowy) i niekleił się za bardzo. Najlepiej jest użyć odmiany basmati, ale inneabsolutnie też nie są złe. Po ugotowaniu odsączam ale nie przelewamwodą, by nie stracił swoich właściwości lepiących. Dobrze jeśli ryżwystygnie (przynajmniej na tyle by nie parzył), bo dodam go zaraz domięsa.

Siekam drobno czosnek (najpierw lekko go rozgniatając by puścił sok) ipapryczki. Dwie cebule szatkuję w bardzo drobną kosteczkę. Wszystko,razem z jajkiem, wrzucam do miski ze zmielonym mięsem. Solę, posypujęświeżo zmielonym czarnym pieprzem dla smaku i wrzucam orzeszki pini.Zamiast nich można też użyć orzechów włoskich (starannie obranych iprzesiekanych ostrym nożem lub lekko rozdrobnionych w moździeżu) albopomieszać obie odmiany, po 75-100 gram każdej. Pasują idealnie! Nakoniec dodaję ryż i ugniatam całość dokładnie.Wymieszawszy wszystkie składniki ze sobą wstawiam na 30 minut dolodówki miskę z mięsem, by stwardniało i przegryzło się z przyprawami.W tym czasie rozpuszczam kostę rosołową w 150 ml gorącej wody. Jeślimam, to również rozpuszczam w niej kosteczkę przyprawową z bazylią lubtymiankiem dla dodatkowego aromatu. Siekam trzecią cebulę w drobnąkosteczkę. Otwieram butelkę czerwonego wytrawnego wina (CabernetSavignion lub Merlot), sprawdzam czy aby nie zepsute i czy nie jest korkowe;-)... Wino dobrze by było wyraziste i intensywne w smaku. Sprzątamblat, bo teraz będzie mi potrzebna spora przestrzeń robocza. Oczywiście myjęjeszcze raz porządnie ręce. Wyjmuję duży płaski talarz lub tacę i posypuję leciutkomąką (najlepiej przez sitko, tak jak oprusza się deskę do ugniataniaciasta). Na oddzielny talerz wysypuję resztę mąki.

Dobrze zwilżam gardło winem gdyż teraz przez jakiś czas dotykanieczegokolwiek palcami będzie nie najlepszym pomysłem. Wyjmuję mięso zlodówki, nabieram do dłoni odrobinę go i formuję kulki o średnicy około3 cm. Każdą z nich delikatnie obtaczam w mące i układam na upruszonymuprzenio talerzu/tacy. I tak aż do wyczerpania mięsnego materiału :-).Ot, 15 minut frustracji i wzdychania, bądź skupienia na twarzy i kropelpotu na czole. Każdy ma swój sposób...

Nadchodzi czas smażenia! Rozpuszczam oliwę z oliwek na dużej patelni(do tego głębokiej i z przykrywką najlepiej - jako substytut potem użyćmożna garnka, ale i tak patelnia na początku jest niezbędna). Kiedyoliwa się dobrze rozgrzeje (ale nie zacznie dymić jeszcze) po koleiukładam kuleczki, jedna obok drugiej, na dnie patelni. Jeśli bardzopryska można użyć szczypcy kuchennych. Kulki obsmażam po trzechstronach, po 1-1,5 minuty na obrócenie. To wystarczy by ładnie sięzrumieniły. Za każdym razem wszystkie obracam drewnianą szpatułkąpoczynając od tej pierwszej położonej na oliwie, bądź już wcześniejobróconej. Przed ostatnim przewróceniem wsypuję, wcześniej posiekaną,trzecią cebulę, by zdążyła się zeszklić... Moja patelnia jestwystarczająco szeroka i głęboka, by pomieścić taką porcję mięsa. Jeślijednak to nie wystarczy, można smażyć nawet na płytkiej i małej patelnipartiami, następnie wrzucać usmażone kuleczki do większego garnka.

Kiedy wszystko usmażę, od razu wlewam do patelni przygotowany bulion i1/3 - 1/2 butelki czerwonego wina, które wcześniej próbowałem. Odlewamsobie jeszcze kieliszeczek... Zwiększam ogień pod patelnią by jaknajszybciej zawartość zaczęła wrzeć, potem zmniejszam go, żeby nić sięnie przypaliło, a kuleczki nie rozpadły. Wrzucam liście laurowe iczekam aż alkohol odparuje a sos się zredukuje i zgęstnieje od mąki, w której obtoczyłem mięsnekulki. Co jakiś czas delikatnie wszystko mieszam (od dna) by nic nieprzywarło.

Kiedy sos będzie gęsty, oblepi kuleczki a kawałki cebuli oblepią je, przekaładam wszystko do jednej miski albo do kilku małychnaczynek. Nakładać można je łyżką, albo nadziewać na wykałaczki. Formapodania jest dowolna, byle była estetyczna.

Jest to wspaniały tapas, idealny na niezobowiązujące imprezy. Ostrawy ikorzenny, w aromatycznym i gęstym sosie, może być podawany na zimno ina ciepło. Ogromną radość sprawiają chrupiące twardawe orzeszkipiniowe, na które co chwila można się natknąć w mięsie. Kuleczki wspanialekomponują się z winem, tak więc warto otworzyć kolejną butelkę... Wbrewpozorom czas przygotowania, z taką ilością mięsa, nie jest dłuższy niż trzy kwadranse. Można użyć innych przypraw i dodatków, zupełnie zmieniając smaktej przekąski. Kwestia wyobraźni i chęci.

Uwielbiam to.

Miód pitny...

2009-12-31T16:51:00.001+01:00

Miód pitny - syn miodu i napój bogów - był powszechnie znany. Wolno uznać go za przodka wszystkich napojów wytwarzanych przez ludzi, zanim jeszcze zaczęli uprawiać ziemię. Jest w każdym razie najprostszy: wystarczy zmieszać wodę z miodem i zapomnieć o niej, by otrzymać fermentację alkoholową. Zresztą mieszkańcy krajów tropikalnych rzadko kiedy spożywają czysty miód.

Ta podstawowa mieszanina nie wymaga gotowania, czyli nie potrzebuje ognia. A jednak jest już gestem kulinarnym. Bogom niechaj będą dzięki za cud fermentacji i magię upojenia po wypiciu trunku!

Wychodząc od zmieszanej z miodem wody, Columella, ibero-rzymski przyrodnik z I wieku, podaje w swej "Rozprawie o rolnictwie" (De re rustica) klasyczny przepis na miód pitny. Radzi używać wody doskonale czystej, odwapnionej i sterylnej: Weź deszczówkę, przechowywaną od kilku lat, zmieszaj setier [mniej więcej pół litra] z funtem miodu. Żeby otrzymać słabszy miód pitny, miesza się setier wody z dziewięcioma uncjami miodu [250 gramów] i zostawia na słońcu przez czterdzieści dni, potem na półce w dymie. Jeśli nie ma deszczówki, trzeba wziąć przegotowaną źródlaną wodę. Zwróćcie uwagę na liczbę czterdzieści. To czas oczekiwania i przygotowań. Cykl, który przynosi zmartwychwstanie albo oczyszczenie. Przyrządzanie miodu pitnego jest rytuałem.

Fabrykacja miodu pitnego i związane z tym czynności - ścinanie drzew, żeby wydłubać koryto, ściąganie skóry ze zwierzyny, trudny transport gorących kamieni - to sekwencje wspólnego, społecznego aktu, jakim jest również późniejsza dystrybucja napoju. Polowanie z nagonką uczyniło z łowiectwa czynność zespołową, ale wspólne upojenie to coś więcej niż gorączka ścigania i zaspokojenie żołądków: w czasie wszystkich świąt wytrąca ono grupę z normalnego stanu, przenosi ludzi poza czas, uwalniając uwalniając ich od uzależnienia od świata zewnętrznego. Tylko krok dzieli taką sytuację od poczucia, że jest się w bezpośrednim kontakcie z innym światem. Wspólne pijaństwo - powszechne doświadczenie przypieczętowujące sojusze - było nieodłączną częścią celtyckiego święta Samain, Nowego Roku rozpoczynającego się pierwszego listopada, które uroczyście obchodzono zwłaszcza w Irlandii. Jej mieszkańcy nadal są wielkimi amatorami miodu pitnego i piwa. W "Ulissesie" Joyce'a jest cały hymn na cześć pijaństwa.

Dzisiaj ten napój praktycznie popadł w zapomnienie. Spróbujcie go znaleźć w sklepie z alkoholem albo w supermarkecie. Mimo wysiłków rolników, którzy pragną miód upowszechnić, pozostaje on folklorystyczną ciekawostką. Można dla uczczenia przeszłości wypić kieliszek z ekologami albo na wakacjach dla odmiany popić miodem porcję naleśników. Owszem, smakuje, ale nie pamięta się o nim. Szkoda, oznaczał tyle rzeczy, o których też zapomnieliśmy. Czyżby bogowie naprawdę umarli?

- "Historia Naturalna i Moralna Jedzenia", Maguelonne Toussaint-Samat, LAROUSE, Wydawnictwo WAB, 2008

Mam nadzieję, że nie umarli ;-).

2009 był najlepszym rokiem mojego życia. Życzę Wam i sobie, by następne lata też były równie wspaniałe.

Szczęśliwego Nowego 2010 Roku!

Sałatka z pomidorami, kurkumą i rokpolem

2009-12-31T12:42:00.002+01:00

Oto druga sałatka, której miałem okazję spróbować latem 2008 roku i potem kilka razy samemu zrobić.

Składniki (dla czterech osób):

6 pomidorów

200 gram sera rokfor

2-3 łyżeczki kurkumy

Sosvinaigrette taki jak do poprzedniej sałatki ale bez tymianku i sosusojowego, a jasny ocet winny zamiast ciemnego balsamico, za to złyżeczką soli morskiej, no i może z 1-2 ząbkami czosnku więcej. Kwestiagustu i smaku. Trzeba próbować i dosmaczać.

Pomidory kroję w ósemki i na pół, a ser w kostkę. Wszystko zalewam winegretem i wsypuję kurkumę. Mieszam. Gotowe!

Genialne.

Sałata z vinaigrette'em sojowo-tymiankowym

2009-12-30T13:31:00.002+01:00

Cały myk polega na tym, żewystarczy zrobić sos winegret. Sos ów przygotowuje się praktycznie taksamo jak każdy inny tego typu, ale z małymi wyjątkami...

Składniki na polanie sałaty dla 4 osób:

2 główki strzępiastej sałaty (może być też zwykła)
2 łyżki miodu
sok z jednej cytryny
2 łyżeczki musztardy
4 łyżki octu balsamicznego ciemnego
3 ząbki czosnku
oliwa z oliwek extra virgin (8 łyżek)
tymianek (łyżeczka, półtorej)
4-6 łyżek sosu sojowego

Liściesałaty myję, płuczę i suszę. Ja używam do suszenia takiej miski wktórej się kręci plastikowe sitko - genialne i szybkie urządzenie - alemożna też mokre liście ułożyć na suszarce, czy ręcznikach papierowych.Sposób suszenia jest dowolny byle był skuteczny.

Przygotowanie sosu vinaigrette.

Ostatniowpadłem na pomysł, żeby sos taki mieszać/mielić ręcznym blenderem,szczególnie wtedy kiedy dodaję do niego czosnek i jakieś zioła. Wszystkotrwa błyskawicznie, sos staje się gęstszy, bardziej zwarty, bo siętrochę napowietrza, a czosnek mieli się na jednolitą masę. Oczywiścieteż można to wymieszać ręcznie (szczególnie pamiętając, żeby oliwędodać na samym końcu), ale dużo uwagi powinno się poświęcić bydrobniutko posiekać czosnek, a zioła w moździerzu utrzeć w pył.

Takwięc, do wygodnej miski albo naczynia do ręcznego blendera, wyciskamsok z cytryny, dodaję balsamico, musztardę (używam sarepskiej) i miód.Obieram czosnek i w całości wrzucam do reszty. Wsypuję tymianek iwszystko miksuję. Następnie dodaję sos sojowy i znowu mieszam.

Takiesosy zawsze robię "na oko". Ciągle smakuję i dodaję w trakcie teskładniki, których mi jeszcze brakuje. Jeśli więc, brakowało by w tymwypadku soli, to dodałbym jej lub wlał łyżkę sosu sojowego więcej. Ispróbował ponownie!

Kiedysos jest tak intensywny w smaku, jak chcę by był (biorąc małą poprawkęna to, że po dodaniu oliwy trochę złagodnieje), wlewam oliwę i jeszczeraz wszystko wymieszam przy użyciu blendera. Wkładam winegret na 15minut do lodówki, by składniki się przegryzły. W tym czasie sałatę rwęna spore kawałki i wrzucam do dużej miski. Polewam wszytko sosem iprzemieszawszy... radośnie pałaszuję ;-).

Sossojowy i tymianek nadają sałacie delikatnego ziemisto-korzennegoposmaku. Zupełnie niespodziewanego, zapewniam! Moim zdaniem zjawiskowepołączenie. Coś wspaniałego!

Sałatki Janka

2009-12-30T11:31:00.001+01:00

Półtora roku temu pojechaliśmy pod Warszawę na chrzest córeczki mojego przyjaciela Janka. Przygotowaliśmy bardzo miły obiad w ogrodzie: były sałatki (pamiętacie sałatkę Pietrucha?), grill, ciasta, pyszne przekąski na suto zastawionym stole... Pogoda była przepiękna. Spróbowałem wtedy dwóch wspaniałych sałatek. Bardzo wyrazistych w smaku i wyjątkowych. Jedna na bazie tylko sałaty strzępiastej, a druga z pomidorami, kurkumą i serem pleśniowym typu rokfor. Obie, za pozwoleniem ich autora, przedstawię w kolejnych wpisach. Są bardzo proste w przygotowaniu, a radość z ich jedzenia jest ogromna.

Impreza była praktycznie bezalkoholowa i udała się, według mnie, fantastycznie! Do tej pory wspominam ją bardzo miło i ciepło.

A ciebie Helenko bardzo mocno ściskam! Mamę i tatę też ;-).

Przewodnik po miodach

2009-12-28T16:50:00.001+01:00

Miód może być gęsty lub płynny, jasny lub ciemny. Najpopularniejszy we Francji jest miód akacjowy, bardzo słodki, płynny, jasnozłoty. Biały miód z Gatinais, zyskał sławę dzięki esparcecie. Miód z Gatinais wciąż można dostać, ale esparcety prawie już nie ma. Gęsty i blady miód prowansalski zawdzięcza swój upajający zapach lawendzie. Biały jak kość słoniowa miód z Narbony za czasów Rzymian uchodził za najlepszy w Galii, a to dzięki rozmarynowi, który nadał mu czar i przekazał swoje właściwości lecznicze, przyśpieszające trawienie. Przybyli z Tunezji legioniści zainstalowali pierwsze ule w Aude, żeby zająć się czymś podczas wymuszonej bezczynności. Początkowo tylko konsulowie mieli zaszczyt spożywać ten miód.

Miód tymiankowy, bardzo ciemny i ostry, we Francji zbiera się w Prowansji. Bardziej jeszcze od miodu z Narbony Rzymianie cenili miód grecki - słynny miód z gór Hymet, przysmak bogów. I w jakimś sensie był to miód boski: sprzedawano go na świętej drodze do Rzymu (Via Sacra) w sklepach z artykułami luksusowymi; mimo obowiązującej w mieście surowej reglamentacji nagminnie fałszowano towar. Sprytni pszczelarze stawiali ule na polach tymianku na półwyspie albo wypełniali naczynia skoncentrowanym naparem. Wergiliusz doradzał (Georgiki, Pieśń IV) warzenie miodu w winie.

Miód wrzosowy, brązowy i ostry, pochodzi z Landów, gryczany, również ostry, z Bretanii, ale nie ma go już wiele, bo uprawę gryki zarzucono. Z gryczanego miodu wyrabiano pierniki.

Świerkowy miód odznacza się tym, że jest dziełem nie wyłącznie pszczół. Podobnie bowiem jak mrówki i biedronki, pszczoły "doją" mszyce żyjące w soku drzew żywicznych, te zaś tak się tym sokiem napychają, że wypluwają go w postaci spadzi. W upalne lata, zwane "latami mszyc", dęby, bzy, lipy czy zboża wprost ociekają spadzią. Nawet w Paryżu, w 1976 roku, z drzew w alejach i Lasku Bulońskim zielonkawy syrop kapał na głowy przechodniów i dachy samochodów.

Do tych gatunków francuskiego miodu trzeba dodać, spośród najbardziej znanych, miód hiszpański, o którym już mówiliśmy, węgierski akacjowy oraz oczywiście grecki, podlegający we Francji i w krajach Wspólnego Rynku surowej reglamentacji, a także meksykański, który produkują pszczoły pochodzące z Europy - jest on tani ze względu na tanią siłę roboczą w tym kraju i bardzo ostry w smaku, jak wszystkie miody z krajów tropikalnych. Tak samo jak to jest z winami, miody mają swoje zastrzeżone nazwy, gwarantujące wysoką jakość produktu. Dobry miód nigdy nie jest za drogi. Na etykietce zaznacza się jego pochodzenie, region i gatunek kwiatów oraz sposób, w jaki został zebrany; nie poddaje się miodu żadnej obróbce przemysłowej. Otoczenie uli, jeszcze naturalne, bogate w dziko rosnące kwiaty, pozbawione przemysłu i oddalone od ruchu drogowego, nadaje miodowi zupełnie inną jakość, niż mają rośliny uprawne przy użyciu nawozów sztucznych, zanieczyszczone kurzem i wyziewami benzyny. (...)

Miód zbiera się w najpiękniejszej porze roku. Pierwsze, najcenniejsze miodobranie ma miejsce między majem a lipcem, kiedy pszczoły piją nektar z pierwszego kwitnienia. Drugi zbiór odbywa się w ostatnich dniach lata. Opróżnia się ule, gdy słońce stoi w zenicie, w pogodny dzień, kiedy "młódź pszczelna wypuszczona cieszy się swobodą", jak mówi Wergiliusz i dodaje, że gdy zbiera się na deszcz, pszczoły nie oddalają się od ula, a gdy podnosi się wiatr, nie śmią wzbić się w powietrze. (...)

Pszczoły wolą tereny zalesione. Z łatwością znajduję tam kwiaty, z których zbierają nektar i pyłek, oraz pąki, skąd biorą żywicę. Pierwsze magazynują, przerabiając nektar na miód, swoje zwykłe pożywienie. Pyłkiem karmią larwy. Propolis (greckie: 'pro' - przed, i 'polis' - miasto) wyprodukowany z żywicy służy do budowy muru-zapory, solidnie broniącej wejścia do ula, i do wszelkich reperacji. Pszczoły wydzielają też wosk do budowy plastra oraz żel królewski, zdumiewającą substancję, dzięki której larwa może, jeśli to konieczne, zyskać płeć i stać się królową, płodną matką roju.

- "Historia Naturalna i Moralna Jedzenia", Maguelonne Toussaint-Samat, LAROUSE, Wydawnictwo WAB, 2008

Śledzie z kaparami, mango i papają

2009-12-26T15:55:00.005+01:00

Śledź dla mnie jest niezwykłą rybą. Nie chodzi mi nawet o jego wyśmienity, wytrawny smak sam w sobie, ale o to, że można łączyć go praktycznie ze wszystkimi składnikami. Śledzie kupuję zwykłe, takie klasyczne supermarketowe Matjasy Listnera.

Śledź, którego ja robię jest delikatny i mniej słony, gdyż marynuję go na początku w mleku przez godzinę, czy dwie. A potem nawet go nie płuczę w wodzie. Mleko obcieka samo bardzo dobrze. Nauczyła mnie tej sztuczki moja babcia. Śledź kruszeje w mleku i traci swą ostrą słoność, staje się delikatniejszy i rozpływa się w ustach. Nabiera też lekko korzennego smaku...

Porcja, jaką zazwyczaj przyrządzam:

2 opakowania zwykłych Matjasów

3-4 cebule (mogą być pół na pół białe i czerwone)

słoik kaparów

1 mango

1 papaja

mleko (tyle by zanurzyły się w nim śledzie)

oliwa z oliwek extra virgin

czarny świeżo mielony pieprz

Wrzucam śledzia do mleka. Cebulę siekam w nie za drobną kosteczkę i podsmażam na oliwie, by się zeszkliła. Następnie zdejmuję z gazu i czekam aż wystygnie by móc ją trochę odcedzić z patelnianej oliwy. Odcedzam kapary. Papaję i mango obieram. Papaję kroję w cienkie podłużne paski, a mango obkrajam wokół pestki w plasterki.

Po minimum godzinie wyciągam śledzie z mleka, pozwalam im przez chwilę obciec i kroję na kawałki (4-5 na filecik). Cebulę, kapary i kawałki ryby wrzucam do jednego głębokiego naczynia, zalewam oliwą z oliwek (może być też oliwa palmowa, nadająca miłego czerwonego koloru) i razem mieszam. Następnie układam wszystko na półmisku i obkładam owocami.

Wspaniałe danie! Świeże i radosne. Z jednej strony tradycyjne, a z drugiej nadające nutkę tropikalnej inności. Istna fuzja smaków!

Wesołych Świąt!

Krakersy z Marmitem

2009-12-19T18:17:00.004+01:00

Lubicie Marmite? Ja kocham Marmite! Ludzie się dzielą na tych, co go uwielbiają i nienawidzą (Love It or Hate It). Ta czarna, gęsta, lepka, słona i pachnąca (cuchnąca) wspaniałość (ohydna, smolista maź). Ekstrakt z drożdży Guinnessa. Ach, rarytas, mój cudowny smakołyk! Zgodzicie się ze mną? :-)

Czasami mam ochotę coś przegryźć. Szczególnie do piwa, kiedy jest późno. No i musi być to "snack" ;-)! Chipsy są pyszne ale koszmarnie niezdrowe i nie jadam ich wcale. Za to kocham zrobić sobie kilka(naście) wspaniałych chrupiących krakersów z Marmitem.

Robię je tak.

Składniki (zagryzkowa porcja dla 4 piw):

16 krakersów

Marmite
żółty ser
avocado
kolendra
czarny pieprz

Rozsmarowuję na krakersach (lubię Lajkonika "Karakersy Super") cienką warstwę tej aromatycznej ambrozji. Nakładam na nie pokrojony, w dopasowane do kształtu krakersów (przeważnie prostokąty) plasterki żółtego sera. Kroję w cienkie plasterki wcześniej pokrojone avocado (łyżką stołową zdejmuję skórkę) i układam je na serze. Następnie na każdym z krakersów kładę listek (lub dwa) kolendry. Wszystko posypuję świerzo zmielonym czarnym pieprzem.

Przekąska ta wspaniale pasuje do zimnego jasnego piwa. Pobudza apetyt i zachęca do dalszych smakowych rozkoszy. Ze Stout'em (np. moim ulubionym Guinnessem) nie smakuje już tak dobrze, bo piwo to, samo w sobie, ma już wystarczająco intensywny smak i nie gasi już tak tej słonawej eksplozji,... ale jest to tylko moje własne odczucie.

Boska przegryzka.

POLECAM!!!

Penne con Pomidori Secchi alla Emilia

2009-12-16T21:20:00.004+01:00

Danie proste i szybkie, zarazem esencjonalne oraz aromatyczne. Zawsze kiedy je robię, czuję się jakbym był w Toskanii, w winnicy zalanej Słońcem... Może dlatego często w myślach nazywam tą potrawę "słoneczną", gdyż tak bardzo kojarzy mi się z gorącym latem i z najbliższą mi osobą, od której się jej nauczyłem.

Składniki na porcje dla 4 osób:

0,5 kg penne

3-4 duże cebule

7-8 ząbków czosnku

200 gram suszonych pomidorów

1 duża garść świeżych listków rozmarynu

pół kieliszka białego wytrawnego wina (opcjonalnie)

oliwa z oliwek extra virgin

świeżo mielony pieprz

sól morska

parmezan

Cebule i pomidory kroję w kosteczkę, czosnek i rozmaryn dokładnie drobno siekam. Suszone pomidory, które kupuję w przydomowym sklepie z warzywami, są tak naprawdę miękkawe (a nie takie suche wióry), sprzedawane w półkilowych paczkach bez zalewy. Gdy nie mogę takich dostać, to te twarde i suche zamaczam wcześniej na kilka dni w oliwie, by zmiękły i stały się bardziej aromatyczne. Można też użyć suszonych pomidorów w zalewie ze słoika.

Oliwę rozgrzewam na patelni, wrzucam cebulę by się najpierw zeszkliła, leciutko solę, potem dodaję pomidory i chwilę je podsmażam, następnie duszę by zmiękły i zaczęły pachnieć. Dodaję pieprzu i ewentualnie pół kieliszka białego wina. Jak wino wyparuje na patelnie wrzucam posiekany czosnek i rozmaryn, podlewam jeszcze trochę oliwą i pozwalam by smaki się przeszły. Pachnie wspaniale!

Penne gotuję w osolonej wodzie i po odcedzeniu mieszam w patelni z pomidorami i resztą. Nakładam do misek i porządnie posypuję startym parmezanem.

Kieliszek czerwonego wytrawnego wina, o intensywnym smaku i zapachu owocowo-korzennym, np. jakiś Merlot, czy Shiraz, jest przy tym daniu obowiązkowy. Genialnie wydobywa smak potrawy, a przy tym fantastycznie smakuje w połączeniu z nią, idealnie się uzupełniając.

Harmonijne i zjawiskowe doznanie.

Tragedia

2009-12-13T17:45:00.000+01:00

Od dwóch dni na Kabatach nie ma gazu. Skandal.

Tajska zupa Tom-Yum z krewetkami

2009-12-09T23:39:00.003+01:00

Tajska zupa Tom-Yum. Bardzo szybka w przygotowaniu, egzotyczna, ostra, aromatyczna. Klasyczna wersja jest z krewetkami, ale przy odrobinie wyobraźni praktycznie za każdym razem może być inna... Nauczył mnie ją robić mój przyjaciel, Łukasz, który niedawno wrócił z trzytygodniowej wyprawy po Indochinach (jego blog: www.kinpurk.blogspot.com).

Do krewetek można dodać rybę i inne owoce morza, lub zamiast tego wszystkiego użyć kurczaka. Warzywa mogą być przeróżne: od czosnku, cebuli, pędów bambusa i trawy cytrynowej - przez chilli, różne grzyby, soję i kapustę - po paprykę, ogórka, kiełki, rzepę i zioła. Makaron ryżowy można też zastąpić kluskami (ulubione "nudle" Łukasza) lub ziemniakami. Jest tylko jeden stały składnik: Tom-Yum, czyli wywar na bazie pasty z chilli, czosnku, kolendry, trawy cytrynowej, soku z limonki i sosu rybnego. Są gotowe pasty Tom-Yum (do kupienia np. w Kuchniach Świata), na podstawie których robi się taki wywar. Można też go zrobić samemu. Ja użyję pasty, bo będzie szybciej i łatwiej. Wspaniała rzecz.

Składniki (na 2-3 osoby):

20-25 krewetek tygrysich (obranych)

pasta Tom-Yum

2 średnio ostre całe papryczki chilli

6 pieczarek

3-4 liście kapusty

garść kiełków

garść świeżej kolendry

pół garści natki pietruszki

sok z 1-2 limonek

sos rybny (3-4 łyżki)

1-2 garście makaronu ryżowego

Do dwóch litrów wrzątku dodaję dwie łyżeczki pasty Tom-Yum. Kroję pieczarki na ćwiartki i wrzucam do wywaru. Następnie po 2 minutach wrzucam kapustę pociętą w na spore części oraz umyte krewetki. Po kolejnych 2 minutach dodaję chilli, kiełki i kolendrę. Mieszam wszystko i dolewam kilka łyżek sosu rybnego. Chwilę później wrzucam garść lub dwie makaronu ryżowego (powinien gotować się dwie minuty). Na koniec wlewam do garnka sok z jednej limonki... i gotowe.

Teraz już tylko rozlewam zupę do misek, posypuję odrobiną posiekanej natki pietruszki i, jeśli czuję że potrzeba, ewentualnie dodaję jeszcze trochę soku z limonki.

Zachęcam też do obejrzenia filmiku, pokazującego jak robi się taką klasyczną zupę, który też zamieściłem w Linkach.

Gdy już wszystko gotowe chwytam do jednej ręki łyżkę, którą nabieram wywar z miseczki, a do drugiej ręki pałeczki, którymi wybieram kawałki warzyw, owoców morza i makaron.

Coś wspaniałego. Sycąca i lekka jednocześnie. Gorąca i rozgrzewająca. Odświeżająca i radosna. Ostra, a zarazem delikatna... Pycha!

I nie tuczy ;-)!

Marynowana Sola w salsie kaparowo-oliwkowej

2009-12-07T07:39:00.004+01:00

Danieto wymyśliłem próbując coś upichcić z tego co akurat miałem w lodówce.Jakiekolwiek podobieństwo do potraw z książek kucharskich jestprzypadkowe.

Zamrożonefilety Soli opłukuję w gorącej wodzie, osuszam i zalewam kilkomałyżkami sosu Teriyaki w naczyniu, w którym ją upiekę. Wstawiam dolodówki na godzinę i od czasu do czasu będę obracał filety by z każdejstrony się dobrze zamarynowały. Zamiast Soli można użyć jakiejkolwiekinnej białej lub czerwonej nie-wędzonej ryby - pasuje genialnie dołososia. Sos Teriyaki jest świetnym dodatkiem do ryb. Wspaniale jemarynuje,powoduje, że szybko kruszeją i są wystarczająco słone, tak że nietrzeba ich już dosalać. Poza tym nadaje mięsu dymnego, ziemnegoposmaku, który uwielbiam.

KiedySola kruszeje w lodówce zajmuję się przygotowaniem salsykaparowo-oliwkowej. Otwieram butelkę wytrawnego wina (białego lubczerwonego, w zależności od tego na jakie mam ochotę, bo na pewno nieze względu na rybę). Włączam też piekarnik na 190 stopni Celsjusza, byzaczął się nagrzewać.

Składniki salsy na 4 porcje ryby:

75 gram oliwek zielonych
75 gram oliwek czarnych
100 gram kaparów
3 łodygi selera naciowego
2 mniejsze marchewki
1 czerwona papryka
1 papryczka chilli
6 ząbków czosnku
2 cebule albo 6-7 szalotek
2 małe pomidory
1 łyżka przecieru pomidorowego
1 łyżeczka: cząbru i tymianku
1/2 łyżeczki: estragonu, bazylii oraz słodkiej papryki
oliwa z oliwek extra virgin
pół kieliszka białego wina
czarny pieprz, sól morska

Wszystkieskładniki salsy powinny być pokrojone dokładnie i jak najcieniej.Dzięki temu całość nabierze delikatnej konsystencji. Samo smażeniebędzie stosunkowo krótkie, co sprawi, że wszystkie składniki będą wustach wyczuwalne, jędrne i chrupkie, dając miły efekt świeżości.

Pomidory obieram ze skóry i wyjmuję z nich pestki. Obracam rybę. Cebulę (szalotki), selera, marchew, paprykę i pomidory kroję w drobną kosteczkę. Czosnek i papryczkę chilli jeszcze drobniej. Obracam rybę. Kapary lekko siekam, a oliwki kroję w krążki (tak po 3-4 plasterki na oliwkę). Można kupić już pocięte ale zazwyczaj są one trochę gorszej jakości, no i odbieramy sobieprzyjemność z ich krojenia :-). Obracam rybę. Sprawdzam smak i aromatwina, czy aby nie skisło i czy nie jest korkowe... Nie jest. Wąchamponownie i biorę drugi łyk dla pewności. Uff! Wszystko OK. Odstawiamkieliszek nieopodal, w zasięgu ręki i zabieram się za pieczenie ryby.

Piekarnikjuż się nagrzał. Wyjmuję rybę z lodówki, odlewam do zlewu nadmiar niepotrzebnego już sosu Teriyaki z wodą z ryby, aczkolwiek zostawiamodrobinę go na dnie. Skrapiam filety oliwą i na 15-20 minut wkładam dopiekarnika.

Cebulę, paprykę, marchew i selera wrzucam na dobrze rozgrzaną oliwę. Po dwóchminutach na patelnię wędrują również oliwki i kapary. Po dwóchnastępnych kolej na czosnek, chilli, zioła, sól, świeżo mielony pieprzi chlust białego wina. Czekam chwilę by się zredukowało i dorzucampomidory oraz przecier. Kiedy wino, sok z pomidorów i przecierwyparują, a salsa zgęstnieje, zdejmuję patelnię z gazu.

Rybę wyjmuję z piekarnika i układam na talerzu. Na wierzch filetu nakładam salsę. Dolewam wina do kieliszka...

Smacznego!

Omlet z krewetkami

2009-12-04T11:17:00.006+01:00

Omlet. Moje ulubione śniadanie, kiedy nie muszę iść do pracy. Jest wyzwaniem dla inwencji, a zarazem oczywistym klasykiem, jedną z pierwotnych form podawania jajek. A może po prostu omlet, to coś na czym się wychowałem, smak mojego dzieciństwa...

W trakcie naszej podróży po Portugalii, w miejscowości Ericeira, blisko campingu, natrafiliśmy na fajną knajpę usytuowaną tuż przy plaży, z widokiem na, często w tych okolicach, wzburzony ocean. Nazywała się ProFamily i serwowano w niej głównie owoce morza.

Odsyłając do poniższego zdjęcia potraw i menu (niestety kiepskiej jakości)...: jedliśmy tam wspaniałą Acorda de Gambas, czyli krewetki w zmielonym chlebie z kolendrą i czosnkiem, jak i pysznego kraba, w którego skorupie podawano pastę krabową, a młotkiem rozłupywaliśmy jego szczypce i odnóża, wydobywając i wysysając delikatne, przepyszne białe mięsko (Sapateira Cozida oraz Prancha do Mar). Spróbowaliśmy też sałatki i penne z krewetkami (Salada de Camarao i Massada de Marisco), cataplan ze świeżymi małżami gotowanymi w winie (Cataplana de Ameijoas a Bulhao Pato, Cataplana de Mexilhao de Ceebolada) i zupy z krewetkami (Sopa de Marisco) - zupełnie innej niż tajska Tom-Yum, o której też wkrótce napiszę. Popijaliśmy wszystko bardzo dobrym portugalskim piwem Sagres i czerwonym winem spod lady :-). Poznaliśmy tam pracownika tej knajpki, sympatycznego młodego surfera, Brunona, z którym przegadaliśmy kilka długich godzin w ciągu dwóch dni tam spędzonych. Opowiadał o oceanie, surfowaniu, swojej dziewczynie, marzeniach, planach, o Portugalii i ludziach i o tym, że koniecznie chce zwiedzić całą Europę, z Polską włącznie. Bruno, you are always welcome!!!

Dwukrotnie też zjedliśmy tam Tortilha de Camarao. Portugalską wersję omletu z krewetkami. Coś absolutnie fenomenalnego! Porcja co najmniej na dwie osoby. Placek był tak gruby, że krewetki (poza zdobiącymi go od góry) wraz z cebulą były zanurzone w nim i niewidoczne, a było ich dużo! Do jajek dodana była odrobina mleka, które sprawiło, że omlet był bardziej puszysty i delikatny. Doprawiony kolendrą, czosnkiem i pieprzem, odpowiednio słony, zachwycił nas tak bardzo, aż obiecaliśmy sobie, że jeszcze do ProFamily wrócimy. Trzymajcie kciuki!

Włosi również mają swój sposób na przygotowanie takiego omletu z krewetkami (Frittata di Gamberetti). Oni nie używają cebuli, ale dodają trochę parmezanu, odrobinę skórki i soku z cytryny lub octu winnego zamiast mleka, za to, już po zrobieniu, posypują go pokruszoną papryczką chilli. Krewetki natomiast w obu powyższych wersjach duszą się dopiero w jajku na patelni.

Dziś napiszę jak przyrządzam swoją wersję takiego omletu.

Skład na 1 osobę:

(jeśli ma to być wersja dwuosobowa, mnożę wszystko x2)

3 jajka

10 krewetek tygrysich 

1/2 średnio ostrej papryczki chilli

2-3 ząbki czosnku

garść natki pietruszki

skórka z połowy cytryny

oliwa z oliwek extra virgin

łyżka masła

czarny pieprz

sól morska

Krewetki najpierw podsmażam z obu stron na oliwie i maśle aż się zarumienią, następnie dorzucam czosnek i papryczkę chilli, wszystko mieszam nie dłużej niż 30 - 45 sekund i dodaję uprzednio przygotowane jajka. Rozprowadzam delikatnie i równomiernie wszystko po patelni, przykrywam i na małym ogniu czekam, aż jajko się zetnie.

Jajka szykuję tak.
Pojedynczo rozbijam każde do mniejszej miseczki i wyławiam farfoclowe zarodniki, których nie cierpię, następnie wrzucam "oczyszczone" do miski. Dodaję odrobinę mleka, skórkę z cytryny, drobno posiekaną natkę pietruszki, świeżo zmielony pieprz i szczyptę soli. Mieszam wszystko trzepaczką by jajka się dobrze wymieszały ze składnikami, pozwalając masie delikatnie się natlenić, ale uważam by nie zrobiło się dużo piany (nie lubię zbyt puszystych omletów). Tak gotowe jest już do smażenia.

Uwielbiam każdą wersję tych krewetkowych omletów, bo przypominają mi wspaniałe chwile w ProFamily i widok na przepiękny ocean, który tak bardzo kocham.

I za którym tak tęsknię.

W rumuńskim kotle... Mamałyga.

2009-12-01T07:35:00.004+01:00

Mamałyga ze śmietaną i słonym kozim serem.

Podróżującprzez Rumunię, pewnego dnia zatrzymaliśmy się około południa, wprzydrożnym barze, toczonym szczytami pięknych gór. Świeciło słońce, apojedyncze chmury zatrzymywały się na szczytach. Chcieliśmy coś zjeść inapić się czegoś ciepłego. Tam właśnie natrafiliśmy na tą wspaniałąpotrawę. Jedząc ją mruczeliśmy i wzdychaliśmy z zachwytu na smakiem iprostotą tego przysmaku. Sycące i przepyszne.

Mamałyga(czyli drobna kukurydziana kaszka - do kupienia w supermarkecie) jest bardzo popularnym składnikiemrumuńskich potraw. Najczęściej przyrządzają ją jako papkę, niczym pureeziemniaczane i podają ją z mięsami, warzywami lub serem. Pycha!

Wtej knajpce dostaliśmy wersję ze śmietaną (i to jaką!) i słonym kozimserem. Myślę, że tamten ser można zastąpić jakimkolwiek innym, choćbybiałym, albo typu feta, czy parmezanem nawet. Jestem pewien, że teżbędzie bardzo dobre. Nie bądźmy wobec siebie tak rygorystyczni - małorealne jest przecież zdobycie rumuńskiego sera z Gór Fogarskich.Zastąpmy go Bryndzą (moja ulubiona wersja), albo Oscypkiem, nawet połączmy je oba! Wszak toNasze górskie "syry" ;-).

Niesądzę, by pasowały tu pleśniowce typu Brie, Camembert, czy też koziarolada, ale taki Rokpol, albo jakiś inny typu Blue też powinien sięnadać.

Składniki (na 4 głodne osoby):

0,5 kg Mamałygi
360 ml gęstej kwaśnej śmietany
320 gram sera
1 łyżeczka soli (nie musi być nawet morska!)
0,5 łyżeczki czarnego pieprzu (nie musi być świeżo mielony)

Przygotowanie całej potrawy polega na przygotowaniu Mamałygi. Robi się to tak.

Wsypujętą delikatną i złocistą kaszkę do garnka razem z łyżeczką soli i trochęmniejszą ilością pieprzu (wedle uznania). Wymieszawszy zalewam całośćlitrem wrzątku i energicznie mieszam. Stawiam gar na małym ogniu imieszając obserwuję stan zgęstnienia Mamałygi. Kiedy jest gorącapowinna być miękka, dać się łatwo mieszać i formować. Tak jak choćbypuree z ziemniaków. Jeśli jest zbyt gęsta dolewam trochę wrzątku imieszam. Po 15-20 minutach kaszka powinna być gotowa. Zawsze próbuję,czy jej małe ziarenka są miękkie, czy rozpływa się w ustach i czy jestwystarczająco słona. Jeśli mam ochotę, to dodaję też do niej trochę ziół, wedle uznania.

Nakładam porcję na talerz, na Mamałygę kładę ser(y) i polewam wszystko śmietaną. Idealnym dopełnieniem będzie doskonałe rumuńskie wino Prahova Valley Reserve Merlot (do kupienia choćby w Realu), rubinowe, wytrawne, o pełnym bukiecie, korzenne, z nutą smaku śliwki... Przepyszne.

Voila!

This is it - jak to śpiewał Michael Jackson.

Od ognia do gara

2009-11-28T14:08:00.002+01:00

W pamięci narodów wiele znaczy obraz brzuchatego kociołka, w którym gotują się na wolnym ogniu smakowite potrawy. Występuje on w całej masie legend. U Celtów, odznaczających się potężnym apetytem, magiczny kocioł obfitości bez końca obdarza ludzi nie tylko jadłem, ale i wiedzą. Któż jednak wie, jaka nikczemna mikstura warzy się w kotle czarownic czy źle usposobionych wróżek? W trójnożnych kociołku Chińczyków - przypominającym rozpiętą na trzech tyczkach skórę, jakiej używali Irlandczycy - kipi eliksir nieśmiertelności. Wszystkie wywary w mitach greckich służą nieśmiertelności.

Obraz dymiącego na stole garnka pozostaje przede wszystkim symbolem rodzinnego szczęścia i utraconego raju naszego dzieciństwa. Wspólnie spożywany posiłek staje się symbolem skromnego, ale bezpiecznego bytowania minionych pokoleń oraz chłopskich lub mieszczańskich cnót, niemodnych i rozczulających.

- "Historia Naturalna i Moralna Jedzenia", Maguelonne Toussaint-Samat, LAROUSE, Wydawnictwo WAB, 2008

Tagliatelle z anchois, Pini i rodzynkami

2009-11-25T07:49:00.009+01:00

Przepis ten znalazłem w bardzo dobrej książce kucharskiej Jamiego Olivera "Włoska wyprawa Jamiego". Zawsze trochę modyfikuję sposób przyrządzania potrawy, bo nie lubię trzymać się dokładnego przepisu, niczym aptekarskiej receptury. W tym przypadku dodałem papryczkę chilli, szalotkę, pieprz, no i oczywiście zmieniłem proporcje składników.

Jest to wspaniałe danie. We Włoszech, na Sycylii w Palermo, było podobno jedzeniem biedoty. W Polsce, przy aktualnych cenach orzeszków piniowych, trudno je niestety takim nazwać (sic!). Typowego sycylijskiego charakteru nadaje mu połączenie słonego, intensywnego smaku anchois ze słodkimi rodzynkami. I jest to połączenie wyśmienite.

Do dzieła.

Mój przepis na 4 porcje:

500 gram makaronu tagliatelle
oliwa z oliwek extra virgin
4 szalotki
6-7 ząbków czosnku
1 papryczka chilli średniej ostrości
16 filecików anchois (cały słoiczek)
100 gram orzeszków Pini
100 gram rodzynek
3 łyżeczki przecieru pomidorowego
250 ml czerwonego wytrawnego wina
świeżo mielony czarny pieprz
160 gram grubo mielonej bułki tartej

Skąd wziąć grubo mieloną bułkę tartą? Można wybrać się do Włoch i sobie kupić albo zrobić samemu. Jest to rzecz, moim zdaniem, nie do kupienia w Polsce (tak samo jak makaron Margherita), nawet w takim jednym rewelacyjnym sklepie z prawdziwymi włoskimi produktami, w którym bardzo często robię zakupy (ale o tym później). Jeśli ktoś z Was wie gdzie taką bułkę można dostać w Warszawie, to dajcie cynk. Tak więc, jeśli postanowiliśmy jednak przełożyć wyprawę do Włoch na kiedy indziej i zrobić ją sobie samemu, to wkładamy trzy, porozrywane na cztery części, bułki do piekarnika ustawionego na temperaturę 55-65 stopni, na jakąś godzinkę. Kiedy bułki będą już suche wrzucamy je do stacjonarnego blendera, Termomixu, czy innego siekającego urządzenia i z wyczuciem, sprawdzając co chwilę stan rozdrobnienia, włączamy maszynę. Jeśli nie macie żadnego robota kuchennego, to można zawinąć bułki w ścierkę i walić tym o blat, albo użyć jakiegoś młotka. Miłej zabawy.

Naszą gotową grubo zmieloną bułkę tartą wrzucam na małą patelnię i z oliwą zrumieniam, uważając by się nie spaliła od spodu.

Cebule siekam na drobną kosteczkę, czosnek kroję w cienkie plasterki, dokładnie też rozdrabniam chilli. Jeśli rodzynki są duże, to lekko je siekam.

Na rozgrzaną oliwę wrzucam cebulę by lekko się zeszkliła, dodaję anchois i czekam aż się stopią. Wtedy na patelnię wędrują rodzynki, orzeszki i świeżo zmielony pieprz. Kiedy chwilę się podsmażą - Pini zrumienią a rodzynki lekko podduszą - dodaję papryczkę chilli i czosnek, a po chwili dodaję przecier pomidorowy. Kiedy wszystkie składniki się podsmażą wlewam wino i czekam aż się zredukuje, a wszystko utworzy gęsty sos.

Gotuję makaron al dente w lekko osolonej wodzie i gdy będzie gotowy, odcedzam i dorzucam do sosu. Jeśli jest taka potrzeba dodaję też odrobinę wody z makaronu by trochę rozcieńczyć sos, gdyby był za gęsty. Wszystko mieszam i podgrzewam.

Po nałożeniu na talerz i skropieniu leciutko aromatyczną oliwą, zamiast Parmezanem posypuję chrupiącymi okruszkami bułki.

Dlaczego? Jamie nie wyjaśnia. Pewnie dlatego, że bułka tarta jest tańsza od Parmezanu, ale według mojego włoskiego kumpla Angelo, głównie chyba dlatego, że ser nie pasuje do anchois. Założę się, że gdyby pasował jednak, biedacy z Palermo znaleźli by powód i tani sposób, by go do tej potrawy dodać.

Kieliszek czerwonego wytrawnego wina jest tu nieodzownym dopełnieniem, świetnie wydobywającym smaki tej potrawy.

Marzę by pojechać samochodem do Włoch na jakiś miesiąc, z namiotem, by co dziennie móc być i spać w nowym miejscu. Pokręcić się po Umbrii, Toskanii, wzdłuż wybrzeża Adriatyku (może aż do samej Puglii) i z powrotem po stronie Morza Śródziemnego, zahaczyć o Sycylię... Ponurkować gdzie tylko się da, próbować lokalnych przysmaków i potraw, pogotować na przenośnej kuchence lub grillu to co podpatrzyłem i czego się nauczyłem, poznać okoliczne zwyczaje oraz ludzi, spróbować wspaniałych win... Unikając przy tym turystycznych szlaków, kurortów i atrakcji, które moim osobistym zdaniem, zamazują prawdziwy obraz danego kraju i ludzi go zamieszkujących.

Jeździć po Świecie w taki sposób mógłbym całe swoje życie. Pisałbym bloga z różnych zakątków globu, robił zdjęcia i reportaże kulinarno-podróżnicze z każdej swojej wyprawy. To byłoby coś fantastycznego. Szukam sponsora ;-).

Jeśli chodzi o sklep, jest taki, genialnie zaopatrzony, w Warszawie na Stokłosach przy wyjściu z metra w centrum handlowym na pierwszym piętrze, naprzeciwko niezłego Wine Story. W owym sklepie można kupić praktycznie wszystkie włoskie produkty, jakie dusza zapragnie (nie mają jednak grubo mielonej bułki tartej i makaronu Margherita), w cenach bardzo atrakcyjnych. Rzekłbym: jest tanio! Tak tanio, że właściciele włoskich restauracji traktują ten sklepik jak hurtownię, zaopatrując się tam w różne produkty, a inne sklepy (np. Carrefour) kupują tam m. in. oliwę z oliwek Extra Virgin (19 zł/litr) i sprzedają drożej. Miejsce warte odwiedzenia, choćby po tani parmezan, pesto, anchois, szynkę parmeńską i wielkie pyszne kapary z ogonkami sprzedawane w ogromnym słoju. Rewelacja.

Z dostawą do łóżka

2009-11-21T11:11:00.003+01:00

Zawsze bardzo się cieszę, kiedy w sobotę udaje mi się nie za późno zwlec z łóżka i nadal jeszcze jest ranek. Wizja całego dnia, ze wszystkimi jego przyjemnościami, od kawy i śniadania począwszy, sprawia mi ogromną radość. Czasami mam wtedy ochotę zrobić coś wyjątkowego do przegryzienia i z gorącą kawą zanieść do sypialni, by to wspólnie pożreć! Dokładnie tak jak dziś :-).

Grzanki z kawiorem i śmietaną

(dla dwóch osób)

3-4 grube kromki świeżej słodkiej chałki
80 gram kawioru (czarnego, czerwonego lub obu)
160 ml gęstej kwaśnej śmietany (minimum 18%)
masło (tak trochę, na oko, żeby starczyło)

Przed rozpoczęciem robienia tej eksplodującej rozkoszy nastawiam ekspres z kawą i przygotowuję filiżanki i talerz. Chcę by wszystko było gotowe w tym samym momencie: gorąca kawa, a grzanki ciepłe i chrupiące.

Rozpuszczam masło na dużej patelni, takiej na której zmieszczą się cztery duże grzanki, i je podsmażam z obu stron, by się ładnie zrumieniły. UWAGA! Chałkę, przez to, że ma w sobie tyle cukru, bardzo łatwo można spalić na węgiel. Rumieni się znacznie szybciej niż normalny chleb, więc nie odchodzę od patelni ani na moment, co chwila sprawdzając jest stan zbrązowienia.

Zdejmuję grzanki na duży talerz i rozprowadzam na nich łyżeczką grubą warstwę śmietany. Następnie na wierzch nakładam wspaniałe kuleczki kawioru, tak by dookoła pozostała "chmurka" ze śmietany, a w środku niej unosiła się (nie tonęła pod przykryciem!) kawiorowa mozaika.

...chrupiąca słodka bułeczka..., aksamitna śmietana..., słonawy, rozpływający się w ustach i rozkosznie "pykający" kawior... Boskie połączenie. Afrodyzjak...

Nalewam kawę do filiżanek... i pędzę z tym wszystkim do sypialni!

Pobuuudkaaa!!!!

;-)

Są chwile kiedy...

2009-11-19T08:23:00.009+01:00

Uwielbiam chodzić po bazarach. Gdziekolwiek bym nie był, czy tu w Polsce, czy podróżując po Świecie, takie miejsca przyciągają mnie z ogromną mocą, jak magiczne źródła natchnienia i prawdy o danym regionie... Zawsze znajduję jakiś lokalny przysmak, naturalny, świeży i pyszny. Nie mogę się powstrzymać by nie kupić wszystkiego co mnie zachwyci, bojąc się, że to jedyna, niepowtarzalna okazja, która więcej mi się nie powtórzy... Spotykam też stoiska z przyborami kuchennymi, talerzami, garnkami, miseczkami, kubeczkami, wyrobami z gliny, czy porcelany... Wspaniałe i przepiękne różne różności.

Lubię wtapiać się w tłum przesuwający się wolno wzdłuż straganów w jedną i drugą stronę, niczym leniwie płynąca rzeka. Rozglądam się na boki, szukając czegoś co wyrwie mnie z tego nurtu i zachęci do kupienia. Jakiś świeży kozi ser, wspaniały boczek, wiejskie jajka, miód, zioła, oliwa, domowe wino, lokalne przysmaki i przetwory... No i oczywiście soczyste warzywa, apetyczne i dojrzałe sprzedawane przez Panie W Chustach.

Ostatnio, w któryś piękny i ciepły październikowy weekend, kiedy pojechaliśmy na działkę na winobranie, wstaliśmy o świcie i wybraliśmy się na pobliski wielki bazar w Nowogrodzie. Chłodny ale słoneczny poranek nadawał radosną atmosferę i chęć na przygodę. Kupiłem wtedy super gumofilce, z gumy, a nie z PCV, znacznie lżejsze, z obcasikiem. Czarne, eleganckie. Dokupiłem do nich bajeranckie, termiczne wkładki ocieplające. Wypas. Najwygodniejsze buty jakie mam. Uwielbiam w nich chodzić, a w cholewkach może się zmieścić kilka przydatnych rzeczy. Często się zastanawiam nad reakcją ludzi, gdybym pojawił się w nich w metrze, w piątek o dziewiątej rano, w drodze do pracy. Wszak to Casual Friday ;-). Może kiedyś w końcu się odważę...

W Chorwacji i Czarnogórze często kupowałem świeże, dojrzałe figi (jeśli nie udało mi się ich zerwać komuś z drzewa), winogrona, wino, oliwę i słonawy, twardy biały ser. Coś wspaniałego! A w Rumunii, oprócz genialnych serów, obłędne papryki i papryczki chili i soczyste, pachnące słońcem pomidory. Portugalia zniewoliła nas wspaniałymi rybami, owocami morza i dojrzewającymi kiełbasami oraz szynkami... Bardzo tęsknię za tymi miejscami i smakami...

Któregoś dnia w trakcie podróży przez Transylwanię, przejeżdżając przez piękne i groźne Góry Fogarskie, zamieszkałe przez wampiry ;-), natknęliśmy się na targ, gdzie sprzedawano piękne, tradycyjne wyroby z gliny, drewna i wikliny. Kupiliśmy małe gliniane kubeczki z ludowymi wzorkami, z których do dziś pijemy kawę. Jadąc krętą drogą, wśród zamglonych tajemniczych szczytów, co chwila napotykaliśmy mężczyzn sprzedających regionalne sery i domowe wina na swoich dziwacznych wózkach. Nieprawdopodobnie pyszne - a jeden z kozich sprzedawany był w korze drzewa, miał twarogową, delikatną konsystencję, wspaniały zapach i rozpływał się w ustach. Fantastyczne (i tak bardzo niedoceniane) rumuńskie wino wydobywało z niego dodatkowy, zniewalający smak.

W drodze do Czarnogóry, przejeżdżaliśmy przez mały obszar Chorwacji - płaską i rozległą uprzemysłowioną krainę. Długi odcinek tej drogi słynie ze stoisk ze wspaniałymi regionalnymi produktami. Stragany, rozstawione co sto metrów, przyciągają obfitością i obietnicą wyjątkowych smaków. W trakcie naszej podróży zatrzymaliśmy się przy stoisku przemiłej, lekko starszawej, śniadej od słońca Chorwatki. Kupiliśmy od niej jedną z najpyszniejszych oliw, jakich miałem okazję próbować, a maczany w niej świeży i pachnący czarnogórski chleb był czystą rozkoszą dla podniebienia. Podobno pochodziła z oliwek z jej własnego sadu. "Nasza" Pani sprzedawała również, oprucz pięknych owoców i ważyw, własnej produkcji wina i Rakiję (zwaną lokalnie tu i w Monte Negro - Loza), których również nie omieszkaliśmy kupić. Były wspaniałe! Na drogę dostaliśmy w prezencie słodkie winogrona i soczyste melony. Podarowała nam również wyborną, słodkawą nalewkę z winogron, w smaku przypominającą Porto. Pozdrawiamy Panią!
Wrócimy tam jeszcze napewno.

Ot, zimowa nastaje pora i bazarowe wędrówki już nie są takie pociągające... Za to mam co wspominać i mogę cieszyć się zdobyczami. Więcej moich bazarowych zdjęć wrzuciłem na Picase do albumu Bazary.

Sałatka "Pietrucha"

2009-11-15T18:40:00.009+01:00

Pojechaliśmy na działkę do mojego przyjaciela. Zamierzaliśmy robić "nic", marynować mięsa, grillować, chodzić na grzyby, zrobić piknikową wyprawę na drugą stronę rzeki, pić wino, czytać książki, gadać o "starych karabinach"... i spróbować nowej sałatki, którą on, mój przyjaciel, skądś wytrzasnął.
Tak też zrobiliśmy, w większych bądź mniejszych proporcjach ;-), a przeprawa przez Bóg i berbecue na jego drugim brzegu z widokiem na rozlewisko i nadciągającą burzę, na szczęście, zakończyła się pomyślnie.

Sałatka okazała się zjawiskowa.

Skład (na 4 osoby):

połowa arbuza

2 dorodne pęczki natki pietruszki

2 czerwone cebule

6 limonek

4 garści czarnych oliwek

150 gram sera feta (takiego 'nie-mażącego')

oliwa z oliwek extra virgin

świeżo zmielony czarny pieprz

sól morska (wcale nie musi być grubo ziarnista)

Wyciskam sok z limonek i zalewam nim obie, pokrojone w półksiężyce, cebule. Po czym wstawiam taką miseczkę do lodówki na godzinę, co jakiś czas przemieszawszy.

Z arbuza wykrajam małą łyżką, taką choćby do herbaty, niczym lody, zgrabne kuleczki. Pozwala mi to też unikać dużych skupisk pestek (im młodszy za to większy arbuz, tym tych pestek mniej, a miąższ jest bardziej zwarty). Kawałko-kuleczki układam na dnie misy. Posypuję wszystko solą morską. (mieszam cebulę)

Całą natkę pietruszki płuczę i dokładnie osuszam. Oddzielam listki od łodyżek i dosłownie kilkoma ruchami zaledwie te listki grubo siekam. Posypuję nimi arbuza. (mieszam cebulę)

Odsączam z zalewy oliwki i w całości wrzucam do misy. Tak samo odsączam ser feta, kroję w kawałki i dodaję do sałatki. Teraz czas polać wszystko odrobiną super dziewiczej oliwy i dodać świeżo zmielony pieprz. (mieszam cebulę)

Otwieram butelkę czerwonego wina. Soyrah, Merlot, czy Shiraz. Może być portugalskie Portucallo albo Adua, południowo afrykańskie Montestell Shiraz z regionu Paarl lub hiszpański Mercedes Eguren Shyraz Tempranillo z La Manchy. Nawet australijski Jacobs Creek Cabernet-Merlot też ujdzie bez problemu. Nalewam sobie kieliszek. Wącham. Zamieszam nim, by napowietrzyć wino. I znowu wącham. Upijam mały łyczek, starając się rozprowadzić go dobrze w ustach. Biorę wdech... I upijam drugi, trochę większy łyczek. Pomału przełykam go... i upajam się smakiem, taninami, tym korzenno-owocowym aromatem z nutą pieprzu lub wanilii bądź gorzkiej czekolady...

Poświęcam się tak bardzo dla tej cebuli właśnie, by miała czas dobrze się zamarynować i skruszeć w soku z limonek. By lekko się zakisiła. Po upływie godziny od wstawienia do lodówki, kieliszku wina i kilku zamieszaniach wyjmuję cebulę i całą, wraz z sokiem, w którym się kąpała i który puszczała, dodaję do misy z resztą składników.

Jest to wyborne danie. Niecodzienność arbuza i "kiszona" cebula dodają egzotyczności tej potrawie. Fajne jest, że sałatę zastępuje tu po prostu natka pietruszki! I wierzcie mi, wcale nie dominuje smakiem nad resztą. Wspaniale smakuje na świeżym powietrzu, gdy słońce przyjemnie grzeje a zapachy z grilla rozchodzą się wokół, podsycając apetyt i radość z miłego, leniwego dnia.

Myślę, że Helenka, Dobrena i Janek doskonale wiedzą, co mam na myśli...

Polecam. Obłęd.

Jak używać wina...

2009-11-13T07:46:00.001+01:00

"Copo, con ditum habes? - Est. - Reple, da!" (Szefie, masz wino? - Mam. - Nalej i daj!)

Taki napis daje się odcyfrować na galijskiej flaszce w kształcie pierścienia, wykopanej w czasie budowy paryskiego metra. Wiele dewiz i apostrof zdobiących puchary i kubki do picia świadczy o tym, że wino wprawiało lud galijski w dobry humor. Przyjemność picia skłaniała go nie tyle do filozoficznych rozważań, ile do zdrowego rozsądku przyszłych panów Jourdain. "Tym nieszczęśliwszy będziesz, jeśli wypijesz mało. Tym szczęśliwszy, jeśli dużo", mówi inny napis.

- "Historia Naturalna i Moralna Jedzenia", Maguelonne Toussaint-Samat, LAROUSE, Wydawnictwo WAB, 2008

Fritatta. Omlet na sposób włoski.

2009-11-11T07:50:00.004+01:00

Przygotowanie...

Biorę trzy jajka, które w misce rozbijam. Dodaję do nich trochę mleka, odrobinę soli, świeżo zmielonego pieprzu i dużą łyżkę ciemnego octu balsamicznego. Tak, Aceto Balsamico! Do mieszania tego wszystkiego używam zwykłej trzepaczki do jajek - genialne urządzenie. Sól i świeżo zmielony pieprz są tu nieodłącznymi elementami.
Pomidora kroję na grubą kostkę i dorzucam do miski z jajkami. Jeśli mam ochotę na ostry smak, siekam też papryczkę chili - ale nie całą, odrobina wystarczy, wszak to z założenia ma być śniadanie...
Omlet to wariacja. Jeśli mam ochotę, odsączam i kroję też mozarellę na plasterki, posypuję ją świeżym tymiankiem i porwanymi listkami bazylii.

Obróbka...
Rozpuszczam na patelni mały kawałek masła i wrzucam drobno posiekany czosnek na rozgrzany tłuszcz, ciesząc się przez moment tym zapachem. To dobry moment na dodanie chili, jeśli taką mam potrzebę...;-). Po chwili, wlewam zawartość miski, rozprowadzam po patelni i przykrywam na minutę. Następnie, jeśli już się na to zdecydowałem, układam na omlecie plasterki mozarellii i znowu przykrywam na dwie minuty.
Kiedy jajko już nie wymaga dalszej, wedle uznania, obróbki cieplnej, a ewentualny ser przybiera lekko płynną konsystencję, przekładam omlet na talerz, przybieram listkiem świeżutkiej, soczystej bazylii i zapraszam do stołu każdego, kto zechce się zwlec z łóżka...

Zachęcam do spróbowania obu wersji. Z mozarellą i bez. Ser jest przyjemnym dodatkiem, ale wersja bez niego jest delikatniejsza i bardziej wydobywa kwintesencję smaku.
Omlet to wariacja, ale nie dajmy się zwariować i nie przesadzajmy z ilością składników.
Ocet balsamiczny w połączeniu z jajkami, dodaje, uważam, nowego wymiaru tej potrawie. Zmienia, a zarazem dopełnia jej smak, pozostawiając mimo to, jej prostą, niezmienioną formę. Absolutna rewelacja.
Do tego kubek aromatycznej kawy...
Dodanie octu balsamicznego do surowych jajek podsunął mi mój przyjaciel, Włoch, Angelo Cafarelli, który dodaje tego specjału do wszystkiego, do czego się tylko da.

Saluti, mate!

Moja Ratatouille

2009-11-08T01:02:00.016+01:00

Ratatouille. Dla mnie danie wyjątkowe. Nie dla tego, że będąc małym łobuzem matka kazała mi to jeść i nie dlatego, że mając 29 lat poszedłem na film o takim samym tytule, ale dlatego, wierzcie bądź nie, że darzę tą formę podawania warzyw z uznaniem, gdyż zasługuje ona na to swą prostotą i wszechstronnością.

Składniki:
2 cukinie
2 bakłażany
2-3 papryki
5-6 pomidorów
2-3 cebule
1 por
2 gałązki selera naciowego
5-6 ząbków czosnku 3-4, gałązki świeżego tymianku
oliwa z oliwek
pieprz, sól

Bakłażany i cukinie kroję na plastry (0,5 - 1 cm), solę i odstawiam na kwadrans lub dwa. Potem je opłuczę i podsmażę by się zrumieniły. W międzyczasie przygotowuję resztę warzyw.
Pomidory i paprykę obieram ze skórki. Pomidory na około minutę zalewam wrzątkiem. Paprykę kroję w podłużne grube plastry i podsmażam od zewnętrznej strony na oliwie na mocnym ogniu, tak by porządnie przysmażyła się skórka, dzięki temu łatwo da się ją usunąć, albo w całości, skropioną oliwą, wkładam do mocno nagrzanego piekarnika (200 st. C) na jakieś 15 min. Efekt ten sam. Zawsze zostawiam ten aromatyczny sos z papryki wymieszany z oliwą. Posłuży mi do podsmażenia kolejnych warzyw.
Paprykę kroję w cienkie podłużne plasterki i przecinam je w pół. Siekam cebule w, nie za cienkie, półksiężyce, pora w prążki, a seler naciowy na małe kawałki, ale najpierw sprawdzam czy nie jest łykowaty - jeśli jest, usuwam włókna nacinając każdą z łodyżek wzdłuż i je ściągam. Wrzucam razem by się zeszkliły na rozgrzaną oliwą, dużą patelnię, do której następnie będę dorzucał resztę składników.
Czosnek lekko przygniatam, by wydobył się z niego sok i aromat, siekam na drobne plasterki. Na oddzielnej patelni podsmażam go na odrobinie oliwy i dorzucam grubo pokrojone pomidory. Solę je, posypuję świeżo zmielonym pieprzem i dodaję bardzo drobno posiekane, całe gałązki tymianku. Duszę to wszystko na wolnym ogniu.
Opłukaną i osuszoną cukinię podsmażam na, pozostałej po papryce aromatycznej oliwie, a pod sam koniec, na chwilę, dorzucam również opłukane i dobrze osuszone, bakłażany. Chwilę potem wszystko ląduje na głównej patelni, w której już dochodzi cebula i reszta.
Papryka i sos, który pozostał z pomidorów, rzecz jasna, również tam wędrują. A czasami, razem do tego wszystkiego, lubię też dodać papryczkę chili...
Wszystko mieszam delikatnie, by składniki się połączyły i przeszły aromatami. Bardzo mi zależy, żeby całość była jędrna i zwarta, a każde z warzyw dało się odróżnić. Tak by nie powstała z tego berbelucha.
Smażąc warzywa uważam, by nie używać za dużo oliwy. To ma być lekkie danie, a nie tonąca w tłuszczu pacia!

Bon appetit!

Olio di Oliva

2009-11-01T21:41:00.013+01:00

Oliwa z oliwek. Mam przemiłe wspomnienia związane z oliwą z naszej podróży do Chorwacji. Drzewa oliwne - tak piękne, rozłożyste i pachnące - dawały cień i cieszyły nas swoją bliskością. Ogromną przyjemność sprawiało mi tak częste rozbijanie namiotu wśród gajów oliwnych, bawiło mnie kiedy oliwki uderzały w nasz tropik i dziwiło, że prosto z drzewa smakują tak ohydnie. A oliwa z nich wytłaczana, szczególnie ta, wyrabiana przez lokalnych mieszkańców, z własnych małych sadów, była delikatna, pachnąca i każda zawsze trochę inaczej smakowała. Przywieźliśmy sobie dwa litry..., po których zostały już tylko puste butelki.

Oliwa ma wielkie znaczenie w mojej kuchni. Stosuję ją prawie do wszystkiego i tylko na niej smażę (nie licząc masła) - nie używam olejów roślinnych. Podgrzewając oliwę na patelni, często wzbogacam jej smak dodając kilka rozgniecionych nożem, grubo posiekanych ząbków czosnku i gałązkę świeżego rozmarynu lub tymianku. Oliwa natychmiast przechodzi ich aromatem i smakiem. Może sama w sobie stać się np. wspaniałym dodatkiem do makaronu lub ciekawym elementem dania, które chcesz stworzyć. Jeśli pozwoli się na smażenie ziół i czosnku w oliwie przez dłuższą chwilę ważne jest, by przed dodaniem innych składników, wyjąć je, żeby się nie spaliły.

Ja na takiej oliwie często smażę polędwiczki wieprzowe lub warzywa na Ratatouille. Czasami też eksperymentuję z innymi ziołami, które tworzą inne kompozycje smakowe... Fascynujące.

Zapach magii...

2009-10-29T14:04:00.027+01:00

Dziś zacznę od zapachu - nieodłącznym elemencie gotowania.
Kiedy składniki łączą się ze sobą, przechodzą aromatami, zaczynają tworzyć jedność, kulinarne dzieło sztuki.
Jeden z najwspanialszych zapachów w kuchni, jakiego doświadczyłem, to czosnek smażony na maśle - dla mnie absolutny odlot, magia. Uwielbiam łuskać i siekać soczyste, chrupkie ząbki czosnku, rozgrzać odrobinę masła na patelni, wrzucić szybko te aromatyczne białe drobinki, stanąć nad patelnią i wąchać, mieszając je drewnianą łyżką (tą ulubioną, która przeżyła już tyle)... Ten ciepły, delikatny zapach, pobudzający mnie do życia... Aksamitny za sprawą masła, orzeźwiający dzięki czosnkowi, ale zarazem pełen harmonii i obietnicy czegoś pysznego...
...Na przykład omletów!
Szczególnie lubię zajmować się tym rano. Zaczęcie dnia od tak miłej czynności, poświęconej sobie, czy komuś bliskiemu, daje poczucie spełnienia, a nie oddania się od razu tylko i wyłącznie pracy, obowiązkom, codziennym trudom.
A jak Ci się nie chcę od rana trzymać trzonka noża, to poczytaj przez 10 minut książkę. Osiągniesz ten sam miły efekt. Prawie ;-).
Tylko nie spal tego czosnku, bo będzie 'po jabłkach'.

Veni. Vidi...

2009-10-28T23:12:00.000+01:00

Będzie to Blog o smakach, zapachach, moich kulinarnych doświadczeniach, podróżach i wszystkim tym, co jest moją życiową pasją. Fascynuje mnie gotowanie, więc znajdziesz tu przepisy z miejsc, w których byłem, jestem lub będę. Podzielę się swoimi spostrzeżeniami na temat kultury, jedzenia, lokalnych potraw, tradycji...
No i jeszcze wino... Wino, które tworzy kulturę Świata. Wino, bez którego jedzenie nie smakowałoby tak obłędnie... Wino też Wam czasem opiszę. Subiektywnie, tak jak ja je odbieram, wszystkimi swoimi zmysłami.

Salve!

2009-10-27T10:59:00.004+01:00

Robert Makłowicz uważa, że podróżowanie jest tak naprawdę określaniem swojego miejsca na Ziemi. Zgadzam się z tym stwierdzeniem. Przecież poznając inne kultury, kraje, potrafimy dzięki temu dokonać pewnego porównania do nas samych, co automatycznie pozwala nam w jakimś stopniu zrozumieć kim jesteśmy, gdzie żyjemy i dlaczego właśnie tu, a nie w innym zakątku Świata. A ponoć najlepszym sposobem poznawania nowych miejsc jest poszukiwanie lokalnych smaków i potraw. I jest to, uważam, ogromna frajda, szczególnie dlatego, że wtedy unikam turystycznych skupisk i na własną rękę, w sposób alternatywny, tworzę własny szlak, bez żadnego planu, co daje mi poczucie ogromnej wolności. Wtedy podróżowanie nabiera innego wymiaru. Chłoniesz miejsca takie jakimi są naprawdę, wtapiasz się w otoczenie, stajesz się ich częścią... Poznajesz ludzi, takich jakimi są naprawdę, ich zwyczaje, zachowania... i to co jedzą na co dzień.

Jacques Pepin powiedział kiedyś, że według niego najlepszy jest chleb z masłem. Coś w tym jest... Zobaczymy.